Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld

“Je mag alles van me weten, behalve mijn pincode!”. “Drie keer kloppen: heb je alle updates, heeft het slotje de juiste kleur en weet je zeker dat je goed bent ingelogd?”. Nee, we worden in Nederland ‘fantastisch’ voorbereid op de gevaren van de digitale wereld. Sinds de hack bij Diginotar is duidelijk dat we bij twee van de drie stappen allesbehalve veilig zijn. En onze pincode? Die houden we nog angstvallig geheim, maar dat is het dan ook. Waar we absoluut geen adreslabeltje aan onze koffers hangen (want ja, inbrekers lezen die af op Schiphol), maken we op Hyves of Facebook enthousiast bekend dat we de komende drie weken op Bali zitten. De familie leest gezellig mee in ons dagelijkse reisverslag op die handige site. Inbrekers natuurlijk niet, want die staan op Schiphol naar labeltjes te turen. We vullen getrouw complete profielen in op weer de volgende sociale media-site, want bij een compleet profiel krijgen we het equivalent van padvindersbadge bij onze naam. Maar we vinden privacy wel erg belangrijk, en o wee als de een of andere overheid, bedrijf of organisatie ‘zo maar’ persoonlijke gegevens laat lekken. Dan is Leiden in last. Kortom, we zijn allesbehalve consequent als het gaat om onze persoonlijke digitale veiligheid. En het wordt alleen maar erger. Sociale diensten houden Twitter, Facebook en Hyves in de gaten om bijstandsfraudeurs op te sporen.

Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld

“Je mag alles van me weten, behalve mijn pincode!”. “Drie keer kloppen: heb je alle updates, heeft het slotje de juiste kleur en weet je zeker dat je goed bent ingelogd?”. Nee, we worden in Nederland ‘fantastisch’ voorbereid op de gevaren van de digitale wereld. Sinds de hack bij Diginotar is duidelijk dat we bij twee van de drie stappen allesbehalve veilig zijn. En onze pincode? Die houden we nog angstvallig geheim, maar dat is het dan ook. Waar we absoluut geen adreslabeltje aan onze koffers hangen (want ja, inbrekers lezen die af op Schiphol), maken we op Hyves of Facebook enthousiast bekend dat we de komende drie weken op Bali zitten. De familie leest gezellig mee in ons dagelijkse reisverslag op die handige site. Inbrekers natuurlijk niet, want die staan op Schiphol naar labeltjes te turen. We vullen getrouw complete profielen in op weer de volgende sociale media-site, want bij een compleet profiel krijgen we het equivalent van padvindersbadge bij onze naam. Maar we vinden privacy wel erg belangrijk, en o wee als de een of andere overheid, bedrijf of organisatie ‘zo maar’ persoonlijke gegevens laat lekken. Dan is Leiden in last. Kortom, we zijn allesbehalve consequent als het gaat om onze persoonlijke digitale veiligheid. En het wordt alleen maar erger. Sociale diensten houden Twitter, Facebook en Hyves in de gaten om bijstandsfraudeurs op te sporen.

Tijd voor een neo-luddite sabbatical

Er zijn van die dagen dat ik mijn hoofd schud over de invloed die technologie en gadgets in mijn leven spelen. Over het algemeen ben ik rond 6 uur ‘s ochtends wakker en zit ik niet veel later achter de laptop de newsfeeds ten behoeve van Open Trends door te nemen. Daarna pak ik mijn PDA die trouwe dienst verricht als e-book reader. Voordat ik het huis uit ga graai ik mijn mobiele telefoon, mp3 speler, PDA en externe harde schijf bij elkaar en -afhankelijk van de dag- mijn netbook. Op kantoor zit ik de hele dag achter de computer. En zo gaat het maar door. Als schrijver in het open domein kan het ook bijna niet anders en speelt techniek een grote rol in mijn leven. Maar, zo nu en dan, dringt zich de behoefte op om even de afstand tot techniek en gadgets te vergroten. Dan neem ik een neo-luddiete periode, een periode waarin ik zo min mogelijk gebruik maak van al die handige hulpmiddelen. De ervaring leert dat dit heerlijke perioden zijn, perioden waarin ruimte ontstaat voor nieuwe ideeën.

Tijd voor een neo-luddite sabbatical

Er zijn van die dagen dat ik mijn hoofd schud over de invloed die technologie en gadgets in mijn leven spelen. Over het algemeen ben ik rond 6 uur ‘s ochtends wakker en zit ik niet veel later achter de laptop de newsfeeds ten behoeve van Open Trends door te nemen. Daarna pak ik mijn PDA die trouwe dienst verricht als e-book reader. Voordat ik het huis uit ga graai ik mijn mobiele telefoon, mp3 speler, PDA en externe harde schijf bij elkaar en -afhankelijk van de dag- mijn netbook. Op kantoor zit ik de hele dag achter de computer. En zo gaat het maar door. Als schrijver in het open domein kan het ook bijna niet anders en speelt techniek een grote rol in mijn leven. Maar, zo nu en dan, dringt zich de behoefte op om even de afstand tot techniek en gadgets te vergroten. Dan neem ik een neo-luddiete periode, een periode waarin ik zo min mogelijk gebruik maak van al die handige hulpmiddelen. De ervaring leert dat dit heerlijke perioden zijn, perioden waarin ruimte ontstaat voor nieuwe ideeën.

Moet ik enthousiast worden over vrije leermiddelen?

Naar aanleiding van het artikel ‘Ik geloof niet in Wikiwijs‘ ben ik op zoek gegaan naar een artikel dat in oktober 2008 schreef over vrije leermiddelen en de toen nog prille gedachten over Wikiwijs. Het artikel was gepubliceerd op OpenSourceLearning, maar die site is inmiddels uit de lucht. Gelukkig is het als bijdrage bewaard gebleven in het boekje ‘Van Ontzorgen naar zorgen‘ (PDF) van het Ontwikkelcentrum Ede. Voor de volledigheid zet ik het opnieuw online.

Moet ik enthousiast worden over vrije leermiddelen?

Naar aanleiding van het artikel ‘Ik geloof niet in Wikiwijs‘ ben ik op zoek gegaan naar een artikel dat in oktober 2008 schreef over vrije leermiddelen en de toen nog prille gedachten over Wikiwijs. Het artikel was gepubliceerd op OpenSourceLearning, maar die site is inmiddels uit de lucht. Gelukkig is het als bijdrage bewaard gebleven in het boekje ‘Van Ontzorgen naar zorgen‘ (PDF) van het Ontwikkelcentrum Ede. Voor de volledigheid zet ik het opnieuw online.

OhLife, een online dagboek dat te mooi is om waar te zijn?

Het werken met Jolicloud heeft het bijkomende voordeel dat ik met nieuwe webapplicaties in aanraking kom. OhLife is daar een van. OhLife is een online persoonlijk dagboek zonder integratie met welke sociale media maar ook. En, ook niet onbelangrijk, je bijdragen zijn eenvoudig te exporteren. Waarom zou je online een persoonlijk dagboek bij willen houden? Misschien om dezelfde redenen waarom mensen een eigen weblog vol schrijven.

Het is heel goed mogelijk een eigen dagboek te schrijven via bijvoorbeeld WordPress. Door berichten privé te maken voorkom je dat de hele wereld jouw al te persoonlijke beslommeringen mee kan lezen. Zelf hou ik van tijd tot tijd een dagboek bij. Het helpt om gedachten op een rijtje te zetten, om trends in mijn gezondheid in de gaten te houden en wat frustraties van me af te schrijven. Het is ook een hulpmiddel bij het opstellen van levensplannen. Helaas verwatert het na een tijdje weer. Voor je het weet sla je een dag over, dan weer een dag et cetera. OhLife heeft hiervoor een simpele oplossing.

De site stuurt iedere dag een e-mail met de vraag ‘hoe is het vandaag gegaan?’. Het is vervolgens een kwestie van het schrijven van het antwoord en het bericht terug sturen. Voila, een nieuwe bijdrage in het dagboek is een feit. Je kunt OhLife zo instellen dat je de bijdrage van gisteren meegestuurd krijgt. 

Zoals al geschreven staat OhLife volledig op zichzelf. Er is geen integratie met Twitter, Facebook of welke andere dienst maar ook. Niet om te importeren, niet om te exporteren.  Ik heb ook geen idee wat de specifieke URL is van ‘mijn’ dagboek, ik zie alleen maar https://ohlife.com/today . De interface is eenvoudig en makkelijk leesbaar. Geen advertenties of wat maar ook. Zodra je bent ingelogd zie je de knop ‘Export’ waarmee je alle bijdragen in het dagboek kunt downloaden als een eenvoudig .txt-bestand. Simpel.

De nieuwe dienst is opgestart met een investeringskapitaal van Y Combinator. En bij investeringen denk ik dan snel aan ‘Hoe gaan deze terugverdiend worden?’. Waar en hoe zijn mijn persoonlijke bijdragen opgeslagen? De dienst is niet open source, dus wat gebeurt er achter de schermen? De informatie over de ontwikkelaars en de dienst is beperkt. Wil ik mijn persoonlijke ontboezemingen wel toevertrouwen aan een gratis dienst waarvan ik verder niet al te veel weet? 

OhLife ziet er prima uit en het gebruik er van is super eenvoudig. Maar ik zal er geen gebruik van maken, vanwege de bovenstaande vragen (en de ontbrekende antwoorden). De site heeft me wel weer aan het schrijven gekregen. Ik gebruik daarvoor een dagboek waar ik iets meer grip op heb.

 

OhLife, een online dagboek dat te mooi is om waar te zijn?

Het werken met Jolicloud heeft het bijkomende voordeel dat ik met nieuwe webapplicaties in aanraking kom. OhLife is daar een van. OhLife is een online persoonlijk dagboek zonder integratie met welke sociale media maar ook. En, ook niet onbelangrijk, je bijdragen zijn eenvoudig te exporteren. Waarom zou je online een persoonlijk dagboek bij willen houden? Misschien om dezelfde redenen waarom mensen een eigen weblog vol schrijven.

Het is heel goed mogelijk een eigen dagboek te schrijven via bijvoorbeeld WordPress. Door berichten privé te maken voorkom je dat de hele wereld jouw al te persoonlijke beslommeringen mee kan lezen. Zelf hou ik van tijd tot tijd een dagboek bij. Het helpt om gedachten op een rijtje te zetten, om trends in mijn gezondheid in de gaten te houden en wat frustraties van me af te schrijven. Het is ook een hulpmiddel bij het opstellen van levensplannen. Helaas verwatert het na een tijdje weer. Voor je het weet sla je een dag over, dan weer een dag et cetera. OhLife heeft hiervoor een simpele oplossing.

De site stuurt iedere dag een e-mail met de vraag ‘hoe is het vandaag gegaan?’. Het is vervolgens een kwestie van het schrijven van het antwoord en het bericht terug sturen. Voila, een nieuwe bijdrage in het dagboek is een feit. Je kunt OhLife zo instellen dat je de bijdrage van gisteren meegestuurd krijgt. 

Zoals al geschreven staat OhLife volledig op zichzelf. Er is geen integratie met Twitter, Facebook of welke andere dienst maar ook. Niet om te importeren, niet om te exporteren.  Ik heb ook geen idee wat de specifieke URL is van ‘mijn’ dagboek, ik zie alleen maar https://ohlife.com/today . De interface is eenvoudig en makkelijk leesbaar. Geen advertenties of wat maar ook. Zodra je bent ingelogd zie je de knop ‘Export’ waarmee je alle bijdragen in het dagboek kunt downloaden als een eenvoudig .txt-bestand. Simpel.

De nieuwe dienst is opgestart met een investeringskapitaal van Y Combinator. En bij investeringen denk ik dan snel aan ‘Hoe gaan deze terugverdiend worden?’. Waar en hoe zijn mijn persoonlijke bijdragen opgeslagen? De dienst is niet open source, dus wat gebeurt er achter de schermen? De informatie over de ontwikkelaars en de dienst is beperkt. Wil ik mijn persoonlijke ontboezemingen wel toevertrouwen aan een gratis dienst waarvan ik verder niet al te veel weet? 

OhLife ziet er prima uit en het gebruik er van is super eenvoudig. Maar ik zal er geen gebruik van maken, vanwege de bovenstaande vragen (en de ontbrekende antwoorden). De site heeft me wel weer aan het schrijven gekregen. Ik gebruik daarvoor een dagboek waar ik iets meer grip op heb.

 

Barbie boycotten? Moet je dit willen?

Barbie, wie is er niet groot mee geworden? Het zou me niets verbazen als een aantal wetenschappers kloeke onderzoeksrapporten heeft geschreven over de invloed van deze blondharige pop op de ontwikkeling van de samenleving en de kwetsbare persoonlijkheid van jonge kinderen. Zo uit het blote hoofd schieten mij berichten te binnen over het gegeven dat Barbie blond en blank is (en dus niet goed voor het zelfbeeld van alle andere meisjes die niet blond en blank zijn) en daarnaast broodmager is. Volgens mij heeft de Bodyshop geprobeerd een pop te promoten met een meer realistische lichaamsbouw. Barbie gaat volledig met de tijd mee en heeft een eerste stap gezet richting het ‘internet of things‘. Barbie heeft nu een verborgen camera en een opslagcapaciteit van 30 minuten aan opnamen. Een oproep om Barbie te boycotten ligt er al. Moeten we dit willen?

Barbie boycotten? Moet je dit willen?

Barbie, wie is er niet groot mee geworden? Het zou me niets verbazen als een aantal wetenschappers kloeke onderzoeksrapporten heeft geschreven over de invloed van deze blondharige pop op de ontwikkeling van de samenleving en de kwetsbare persoonlijkheid van jonge kinderen. Zo uit het blote hoofd schieten mij berichten te binnen over het gegeven dat Barbie blond en blank is (en dus niet goed voor het zelfbeeld van alle andere meisjes die niet blond en blank zijn) en daarnaast broodmager is. Volgens mij heeft de Bodyshop geprobeerd een pop te promoten met een meer realistische lichaamsbouw. Barbie gaat volledig met de tijd mee en heeft een eerste stap gezet richting het ‘internet of things‘. Barbie heeft nu een verborgen camera en een opslagcapaciteit van 30 minuten aan opnamen. Een oproep om Barbie te boycotten ligt er al. Moeten we dit willen?