Categorie archief: Fragmenten
Snippers en knipsels uit mijn dagelijkse leven.
Terugblik 2011, op naar 2012
De tijd van lijstjes en overzichten is weer aangebroken. Wat was het belangrijkste [vul maar in] van 2011 en wat zijn de verwachten voor [zeg maar iets anders] 2012? Helemaal zinloos is een dergelijke bespiegeling niet. De onderliggende gedachte van mijn website heb ik omschreven als (in goed Nederlands 
): “Life is but a collection of fragments. The narrative is what we make of it”. Wat is het verhaal van jouw leven? Wat doe je met de mogelijkheden, kansen, uitdagingen, teleurstellingen die voorbij komen? Jim Rohn stelde dat je regelmatig in beeld moet brengen wat je een voorbijgegane periode hebt gedaan, welke lessen je daaruit kan leren en die kennis, ervaring en inzichten moet gebruiken om te investeren in je eigen toekomst. Het leven als voortdurend leer- en groeiproces. Als Jehovah’s Getuige haal ik er dan ook even Prediker 7:1 bij: “Een naam is beter dan goede olie, en de dag des doods dan de dag dat iemand geboren wordt.” Aan het eind van ons leven kan de balans worden opgemaakt. Wat heb je gedaan met jouw aangeboren en aangeleerde talenten en vaardigheden? Op welke manier heb je het leven van anderen beïnvloed en met welke motieven? Maar waarom wachten tot we dood zijn met het opmaken van de balans? Dit is mijn terugblik over het afgelopen jaar, over de fragmenten die voor mij het verhaal maken.
Geloof, gezin, gezondheid
De 3G vormen voor mij de absolute basis, de essentiële randvoorwaarden. Als deze drie aspecten van het leven niet kloppen dan is de meerwaarde van al het andere voor mij weg. Gelukkig was het fundament goed.
Agnes en ik zijn twee jaar geleden begonnen met het werken in een Papiamentstalige gemeente in Rotterdam. Het afgelopen jaar zat vol met verrijkende ervaringen. Ik denk dat niets zo goed is als de confrontatie van jouw natuur, van jouw geloofsbeleving met die van geloofsgenoten met een compleet andere sociale, culturele en emotionele achtergrond. En dan niet vanuit een verknipt superioriteitsdenken, dat het ‘ik-besef’ per definitie beter, hoger of ‘zuiverder’ zou zijn. Maar vanuit een volledig respect voor elkaar, een volledige gelijkwaardigheid en vanuit de wens om van elkaar te leren. Mijn Antilliaanse broeders en zusters hebben mij veel geleerd over het volledig vertrouwen op God, over waardering voor het werk dat anderen doen en dat ook tot uitdrukking brengen, over hard werken voor elkaar, over genieten van het leven ondanks tranen, over verdriet ondanks de goede dingen van het leven.
Mijn werk in de gemeente zou ik in 2011 niet hebben kunnen doen zonder de onvoorwaardelijke steun van Agnes. Door een combinatie van factoren moest ik een aantal maanden het werk doen van normaal vier of vijf ouderlingen. Zoiets trekt een zware wissel op je hele dagelijkse routine. Agnes heeft heel wat zaken opgevangen waar ik geen tijd meer voor had, of die ik door alle drukte simpelweg was vergeten. Het heeft onze band sterker gemaakt.
Over de derde G, gezondheid, mag ik niet klagen. Ja, ik zou wat meer moeten bewegen en het gewicht mag echt wel naar beneden, maar over het hele jaar gezien was het meer dan voldoende. Al moest ik hier en daar wel een aantal dagen rust nemen, of accepteren dat griep en dergelijke weinig rekening houden met de dingen waar je mee bezig bent.
Nieuwe loopbaan
Halverwege het jaar ben ik begonnen bij ONVZ zorgverzekeraar als stafmedewerker ICT. Daarmee sloot ik een periode af, van tien jaar werken bij de Stichting Welzijnsbevordering Antillianen, maar ook van twintig jaar bezig zijn met interculturele vraagstukken. De nieuwe baan bij ONVZ was het resultaat van een aantal jaar schrijven en bezig zijn met open source en open standaarden. Het is een mooie gelegenheid om datgene wat ik al jaren aan het roepen ben, in de weerbarstige realiteit mede vorm te geven. Ik krijg veel ruimte om mijn werk te doen op de manier die ik nodig en het meest passend vind. Ondertussen leer ik in hoog tempo bij op het gebied van servicegerichte architectuur, Agile, Scrum, Prince2, financiële instellingen, compliance.
Het ‘oude’ kan ik ook niet loslaten en zo nu en dan mis ik het interculturele werk. Als ik een boek als “The New Jim Crow” lees, dan gaan mijn hersens in ‘overdrive’ en zie ik de parallellen met de situatie in Rotterdam. Ik zou er graag iets mee willen doen, een trainingsprogramma ontwikkelen vergelijkbaar met wat Jane Elliott al jaren doet. Maar dat zal moeten wachten tot 2012, todat ik kan beginnen aan het boek: “Een blanke, in een gekleurde wereld”.
Actief in de open source community
Het ‘open gebeuren’ is begonnen als een leuke hobby. Omdat ik het leuk vind met software te rommelen en te spelen, en daar vervolgens over begon te schrijven. De open source gemeenschap ‘drijft’ op wederkerigheid, bestaat bij de gratie van talloze mensen die iets bijdragen. Ik merk dat mijn totaal aan bezigheden zich niet goed verstaat met langdurige ‘commitments’ aan projecten of organisaties, zoals een bestuursfunctie. Maar er zijn altijd mogelijkheden om bij te dragen.
In 2011 kon ik een rol spelen bij de transitie van de Nederlandse Ubuntugemeenschap naar een meer solide organisatie. Sinds februari zit ik in de HCC Ledenraad, toch nog steeds een van de grootste organisaties van computergebruikers maar wel een die op zoek naar een nieuwe plaats in de samenleving. Sinds de zomer trekt Arda Gerkens de kar als directrice en die kan op mijn volledige steun rekenen.
In april vond de training PR & Communicatie voor FOSS-organisaties plaats. Het was een mooi programma met ondersteuning van Fabrice Mous, Jeroen Baten, Bert Boerland en Arjen Kamphuis, gesponsord door AT Computing. Wat mij vooral is bijgebleven is een gevoel van samenwerking, de noodzaak om als verschillende organisaties strategisch en tactisch handiger te opereren bij het beïnvloeden van het politieke speelveld. Een les die later dat jaar, bij de campagne ICT overgewicht/ Unlocking education, heel waardevol zou blijken te zijn.
Wat minder in de ‘spotlights’ is het project MUP One waar ik een groot deel van 2011 mee bezig ben geweest. MUP One is het geesteskind van Hans Sleurink en richt zich op het ontwikkelen van een open multimediastudio voor gebruik in het onderwijs. We werken nu hard aan het bouwen van een ‘proof-of-concept’ met applicaties, een handreiking voor docenten en een beeld van wat MUP One op termijn moet worden.
Op de barricade voor open standaarden
De campagne ICT overgewicht/ Unlocking education, for growth without limits is verreweg het meest omvangrijke fragment van 2011, en zonder twijfel straks ook van 2012. Het blijft bijzonder om te zien hoe een column kon uitgroeien tot een campagne met internationaal potentieel, waar nu verschillende mensen hard aan het werk zijn om bij te dragen aan het uiteindelijke doel: een verplicht gebruik van open standaarden in de publieke sector, in het bijzonder bij het online schoolgebouw. We hebben het onderwerp op de politieke agenda gekregen, we zetten scholen aan het denken, we irriteren bedrijven die zich het overheidsbeleid voor hun markt naast zich leggen en hun klanten via een vendor-lock klem zetten. En we gaan daarmee door totdat onze doelen bereikt zijn.
Open Trends
Mijn mening over de uitvoering van het actieplan Nederland Open in Verbinding is, denk ik, geen groot geheim. Het kritisch volgen van die uitvoering verliep via Open Trends. Zo werden de schijnwerpers, niet voor de eerste keer, gericht op het leveranciersmanifest open standaarden. Mijn principiële bezwaar tegen het manifest is dat het te veel leunt op de goedhartigheid van commerciële leveranciers om het overheidsbeleid inzake open standaarden ten uitvoer te brengen. In plaats van doorpakken kiest de overheid er, als opdrachtgever, voor om het tempo van de invoering van open standaarden (dan wel of die open standaarden überhaupt wel gebruikt gaan worden), volledig aan de markt over te laten. Dat is niet wat ik van de overheid verwacht. De artikelen dit jaar draaiden rond de vraag hoe stevig er werd doorgepakt op het laten voldoen aan de afspraken waar de bedrijven wel voor hadden getekend. De conclusies van een kort onderzoek waren weinig positief. Het signaal kwam gelukkig wel aan bij het programmabureau Nederland Open in Verbinding en er kwam iets van een handhaving op gang. Maar het blijft erg mager.
De politieke partijorganisaties waren vervolgens aan de beurt. Waar de Tweede Kamer ruim tien jaar pleit voor het verplichte gebruik van open standaarden en het stimuleren van open source software, bleek dat de verschillende partijbureaus òf weinig/niks doen met open standaarden en open source software, dan wel simpelweg geen openheid van zaken willen geven. De achterban van GroenLinks wist met een motie op het partijcongres de interne aandacht voor het onderwerp wel aan te scherpen. Maar het onderwerp leek verder van de politieke agenda verdwenen te zijn.
En toen kwam de Algemene Rekenkamer met haar rapport over mogelijke kostenbesparingen door de inzet van open standaarden en open source software. Een schandalig stuk broddelwerk dat van meerdere kanten zwaar is bekritiseerd, inclusief minister Donner. De Rekenkamer zelf blijft, ondanks een batterij vragen vanuit de Tweede Kamer, onverkort achter het rapport staan en legt alle kritiek, inclusief de fundamentele kritiek op de staatsrechtelijke scheve schaats, lekker naast zich neer. Het rapport wordt inmiddels misbruikt door zogenaamde deskundologen die vooral FUD over open source willen verspreiden. FUD die inmiddels is gecanoniseerd. We houden nog lang last van dit rapport.
Publicaties
Zoals hierboven al geschreven, het hele ‘open gebeuren’ was een ‘bijproduct’ van mijn schrijfwerk. Ik ben op de eerste plaats schrijver en dat is ook wat ik wil zijn. In 2011 is er nieuw boek op de markt gekomen: “Snel aan de slag met Ubuntu”. Daarnaast was ik al tekstredacteur betrokken bij het boek: “Toen digitale media nog nieuw waren” van Jak Boumans. Dat was een leuke en leerzame ervaring. Hoe kan je iemand helpen het boek, of artikel, te schrijven wat hij/zij wil schrijven? Het is zeker iets wat ik meer zou willen doen.
Op Beginnen met Ubuntu verschenen artikelen van beginnende gebruikers, maar ook wat meer praktische artikelen die tevens hun weg vonden naar het blad SoftwareBus van de HCC Compusers en naar de Helpmij-nieuwsbrief. Maar, al terugkijkend, had ik graag meer van dit soort artikelen willen schrijven. Artikelen waarmee je nieuwe gebruikers op weg kan helpen praktisch aan de slag te gaan met Linux en open source. Gelukkig zijn er inmiddels andere mensen in Nederland prima bezig met het schrijven van dit type artikelen. En dat is maar goed ook, want mijn bordje voor 2012 is aardig vol aan het raken.
De komende maanden werk ik hard aan een nieuw boek over ‘Bring your own device’ en begint het werk aan het boek ‘Understanding the Technology Barrier’. Met het boek ‘Een blanke, in een gekleurde wereld’ staan er zeker drie publicaties op de rol voor 2012. En dan is het nog afwachten of de uitgever in 2012 een nieuw Ubuntuboek wil.
‘Understanding the Technology Barrier’ kan terug worden gevoerd op het artikel: ‘Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting’ wat toch ook een van de belangrijke fragmenten uit 2011 was. De relatie tussen mens en technologie dringt zich als onderwerp bij mij naar voren en ik wil daar in 2012 meer mee aan de slag. De lezing ‘Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld’ was een eerste halteplaats in het neerzetten van mijn ideeën over deze relatie. De eerste reacties waren positief. De lezing wordt nog uitgewerkt tot een leesbaar verhaal dat op de nieuwe website zal verschijnen.
Balans en vooruitblik
Het was een goed jaar met nieuwe mogelijkheden die heb kunnen pakken, met een samenwerking met mensen die ieder vanuit hun eigen passie werkzaam zijn en waarvan ik heb kunnen leren, met activiteiten en projecten die -naar ik hoop- anderen inspiratie hebben gegeven. Ik wil iedereen bedanken voor de samenwerking en inspiratie, zowel door onze gesprekken, door onze discussies en door onze samenwerking. Er zijn zoveel namen die het verdienen om hier genoemd te worden, maar jullie moeten het maar vergeven als ik er slechts één naar voren heb gehaald in dit overzicht. Zonder Agnes was het allemaal niet mogelijk geweest.
Met de campagne ICT Overgewicht/ Unlocking education, het project MUP One en de verschillende boeken zijn de contouren voor 2012 duidelijk zichtbaar. Maar ik blijf open staan voor nieuwe fragmenten die in het leven voorbij komen. Wie weet hoe mooi die het verhaal voor 2012 nog gaan maken.
Waterscheiding: voor en na 1 juli 2011
Het is nu definitief. Vandaag is het contract met ONVZ getekend en dat betekent dat ik per 1 juni bij mijn nieuwe werkgever aan de slag ga als stafmedewerker ICT. Een paar weken later, op 1 juli, ben ik klaar bij mijn huidige werkgever, de Stichting Welzijnsbevordering Antillianen Arubanen (SWA). Een periode van precies tien jaar wordt dan afgesloten. Het zal even wennen worden: nieuwe collega’s, een nieuwe werkplek, compleet ander werk.
Waterscheiding: voor en na 1 juli 2011
Het is nu definitief. Vandaag is het contract met ONVZ getekend en dat betekent dat ik per 1 juni bij mijn nieuwe werkgever aan de slag ga als stafmedewerker ICT. Een paar weken later, op 1 juli, ben ik klaar bij mijn huidige werkgever, de Stichting Welzijnsbevordering Antillianen Arubanen (SWA). Een periode van precies tien jaar wordt dan afgesloten. Het zal even wennen worden: nieuwe collega’s, een nieuwe werkplek, compleet ander werk.
Een stukje SciFi geschiedenis, door de ogen van Frederick Pohl
Ik ben een grote liefhebber van science fiction. Boeken, films en tv-series kunnen mij altijd wel bekoren. Slechts één keer ben ik naar een scifi conventie geweest, in het Atlanta Hotel in Rotterdam. Hoe oud moet ik toen geweest zijn? Veertien, vijftien? Daar hoorde ik een lezing over science fiction van de enige scifi schrijver die ik ooit in levende lijve heb gezien: Frederick Pohl.
Een tijdje geleden liep ik tegen zijn weblog aan: The Way the Future Blogs. Frederick Pohl wandelt door de geschiedenis van science fiction heen. Het is heerlijk om te lezen, niet in de laatste plaats vanwege het unieke perspectief, namelijk de geschiedenis van de groten van science fiction door zijn ogen. Pohl is inmiddels 91 jaar oud en heeft nog veel te vertellen.
Een aanrader.
Een stukje SciFi geschiedenis, door de ogen van Frederick Pohl
Ik ben een grote liefhebber van science fiction. Boeken, films en tv-series kunnen mij altijd wel bekoren. Slechts één keer ben ik naar een scifi conventie geweest, in het Atlanta Hotel in Rotterdam. Hoe oud moet ik toen geweest zijn? Veertien, vijftien? Daar hoorde ik een lezing over science fiction van de enige scifi schrijver die ik ooit in levende lijve heb gezien: Frederick Pohl.
Een tijdje geleden liep ik tegen zijn weblog aan: The Way the Future Blogs. Frederick Pohl wandelt door de geschiedenis van science fiction heen. Het is heerlijk om te lezen, niet in de laatste plaats vanwege het unieke perspectief, namelijk de geschiedenis van de groten van science fiction door zijn ogen. Pohl is inmiddels 91 jaar oud en heeft nog veel te vertellen.
Een aanrader.
[Persbericht] Enkeltje Schiphol – One-Way Ticket to Schiphol Airport
Karine Versluis, Compilatie
Enkeltje Schiphol is een documentair fotoproject over Antilliaanse jongeren van het eiland Curaçao die in hun eentje, zonder ouders, de oversteek naar Nederland maken om hier een opleiding te volgen.
Jaarlijks komen er tussen 400 en 800 jongeren tussen de 15 en 20 jaar van de Nederlandse Antillen en Aruba naar Nederland om hier te studeren, vanwege het gebrek aan mogelijkheden aldaar. Hiervan komen er rond de 300 van Curaçao (bron SSC en CBS).
De toelatingseisen zijn streng, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd. De meeste zijn bursalen, studenten die een beurs ontvangen. Zij moeten een MBO-,HAVO-, of VWO diploma behaald hebben om hiervoor in aanmerking te komen. Veel gevolgde studierichtingen in Nederland zijn medicijnen, verpleegkunde, economie, informatica, accountancy, international business and management studies. De laatste jaren volgen er steeds meer studenten een universitaire opleiding.
Bij aankomst op Schiphol worden ze opgevangen en begeleid door de Stichting Studiefinanciering Curaçao die een kamer voor ze regelt, eveneens als een mentor en de studenten verder wegwijs maken in Nederland.
Daarnaast komen er elk jaar nog een aantal jongeren, zonder studiebeurs, op eigen houtje. Ook voor hen gelden als minderjarigen tegenwoordig strenge regels van de voogdijraad en de kinderbescherming zowel op Curaçao als in Nederland. Zonder de juiste papieren komt een kind Nederland niet in.
Karine Versluis werd nieuwsgierig naar deze jongeren en naar het verhaal vanuit hun perspectief. Ze volgde het dagelijkse leven van een aantal jongeren tussen 2008 en 2010, zowel in Curaçao als in Nederland.
Enkeltje Schiphol is een tijdsbeeld en laat een openhartig en persoonlijk verhaal zien van jongeren die elders opgroeien en hier komen om een opleiding te volgen. Jongeren van verschillende achtergronden, die allemaal op hun eigen manier een weg proberen te vinden in de Nederlandse samenleving.
Karine Versluis
Karine Versluis (1980) is fotograaf. In 2007 studeerde ze af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag met het boek STAPHORST. Foto’s van dit project waren te zien tijdens de Noorderlicht Fotomanifestatie in Groningen. In haar werk onderzoekt Versluis de invloed van verschillende culturen en historische gebeurtenissen op het dagelijkse leven van mensen.
Dit fotoproject is mede mogelijk gemaakt dankzij Stichting Fonds voor Beeldende Kunsten Vormgeving en Bouwkunst – Instituto Buena Bista, Curaçao Centre of Contemporary Art – Onderwijsmuseum Rotterdam.
Enkeltje Schiphol – One-Way Ticket to Schiphol Airport
Antilliaanse jongeren en de oversteek naar Nederland
Een fotoproject van Karine Versluis
ISBN: 978-90-815657-1-4
Prijs: € 24,50
Fototentoonstelling: 11 september t/m 14 november 2010, in het Nationaal Onderwijsmuseum Rotterdam
[Persbericht] Enkeltje Schiphol – One-Way Ticket to Schiphol Airport
Karine Versluis, Compilatie
Enkeltje Schiphol is een documentair fotoproject over Antilliaanse jongeren van het eiland Curaçao die in hun eentje, zonder ouders, de oversteek naar Nederland maken om hier een opleiding te volgen.
Jaarlijks komen er tussen 400 en 800 jongeren tussen de 15 en 20 jaar van de Nederlandse Antillen en Aruba naar Nederland om hier te studeren, vanwege het gebrek aan mogelijkheden aldaar. Hiervan komen er rond de 300 van Curaçao (bron SSC en CBS).
De toelatingseisen zijn streng, in tegenstelling tot wat vaak wordt beweerd. De meeste zijn bursalen, studenten die een beurs ontvangen. Zij moeten een MBO-,HAVO-, of VWO diploma behaald hebben om hiervoor in aanmerking te komen. Veel gevolgde studierichtingen in Nederland zijn medicijnen, verpleegkunde, economie, informatica, accountancy, international business and management studies. De laatste jaren volgen er steeds meer studenten een universitaire opleiding.
Bij aankomst op Schiphol worden ze opgevangen en begeleid door de Stichting Studiefinanciering Curaçao die een kamer voor ze regelt, eveneens als een mentor en de studenten verder wegwijs maken in Nederland.
Daarnaast komen er elk jaar nog een aantal jongeren, zonder studiebeurs, op eigen houtje. Ook voor hen gelden als minderjarigen tegenwoordig strenge regels van de voogdijraad en de kinderbescherming zowel op Curaçao als in Nederland. Zonder de juiste papieren komt een kind Nederland niet in.
Karine Versluis werd nieuwsgierig naar deze jongeren en naar het verhaal vanuit hun perspectief. Ze volgde het dagelijkse leven van een aantal jongeren tussen 2008 en 2010, zowel in Curaçao als in Nederland.
Enkeltje Schiphol is een tijdsbeeld en laat een openhartig en persoonlijk verhaal zien van jongeren die elders opgroeien en hier komen om een opleiding te volgen. Jongeren van verschillende achtergronden, die allemaal op hun eigen manier een weg proberen te vinden in de Nederlandse samenleving.
Karine Versluis
Karine Versluis (1980) is fotograaf. In 2007 studeerde ze af aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag met het boek STAPHORST. Foto’s van dit project waren te zien tijdens de Noorderlicht Fotomanifestatie in Groningen. In haar werk onderzoekt Versluis de invloed van verschillende culturen en historische gebeurtenissen op het dagelijkse leven van mensen.
Dit fotoproject is mede mogelijk gemaakt dankzij Stichting Fonds voor Beeldende Kunsten Vormgeving en Bouwkunst – Instituto Buena Bista, Curaçao Centre of Contemporary Art – Onderwijsmuseum Rotterdam.
Enkeltje Schiphol – One-Way Ticket to Schiphol Airport
Antilliaanse jongeren en de oversteek naar Nederland
Een fotoproject van Karine Versluis
ISBN: 978-90-815657-1-4
Prijs: € 24,50
Fototentoonstelling: 11 september t/m 14 november 2010, in het Nationaal Onderwijsmuseum Rotterdam
Enkeltje Schiphol, een uniek fotoproject
Antillianen spelen in mijn leven een belangrijke rol. In het begin van de jaren 90 heb ik op Curaçao gewoond en gewerkt, sinds 2001 werk ik bij een Antilliaanse organisatie in Rotterdam en dit jaar heb ik mij verbonden aan een Antilliaanse geloofsgemeente. Twee jaar klopte fotografe Karine Versluis bij onze organisatie aan. Ze wilde een fotoproject doen over Antilliaanse jongeren die alleen naar Nederland komen. Of wij haar wilden helpen?
