Terugblik 2011, op naar 2012

De tijd van lijstjes en overzichten is weer aangebroken. Wat was het belangrijkste [vul maar in] van 2011 en wat zijn de verwachten voor [zeg maar iets anders] 2012? Helemaal zinloos is een dergelijke bespiegeling niet. De onderliggende gedachte van mijn website heb ik omschreven als (in goed Nederlands ): “Life is but a collection of fragments. The narrative is what we make of it”. Wat is het verhaal van jouw leven? Wat doe je met de mogelijkheden, kansen, uitdagingen, teleurstellingen die voorbij komen? Jim Rohn stelde dat je regelmatig in beeld moet brengen wat je een voorbijgegane periode hebt gedaan, welke lessen je daaruit kan leren en die kennis, ervaring en inzichten moet gebruiken om te investeren in je eigen toekomst. Het leven als voortdurend leer- en groeiproces. Als Jehovah’s Getuige haal ik er dan ook even Prediker 7:1 bij: “Een naam is beter dan goede olie, en de dag des doods dan de dag dat iemand geboren wordt.” Aan het eind van ons leven kan de balans worden opgemaakt. Wat heb je gedaan met jouw aangeboren en aangeleerde talenten en vaardigheden? Op welke manier heb je het leven van anderen beïnvloed en met welke motieven? Maar waarom wachten tot we dood zijn met het opmaken van de balans? Dit is mijn terugblik over het afgelopen jaar, over de fragmenten die voor mij het verhaal maken.

Geloof, gezin, gezondheid

De 3G vormen voor mij de absolute basis, de essentiële randvoorwaarden. Als deze drie aspecten van het leven niet kloppen dan is de meerwaarde van al het andere voor mij weg. Gelukkig was het fundament goed.

Agnes en ik zijn twee jaar geleden begonnen met het werken in een Papiamentstalige gemeente in Rotterdam. Het afgelopen jaar zat vol met verrijkende ervaringen. Ik denk dat niets zo goed is als de confrontatie van jouw natuur, van jouw geloofsbeleving met die van geloofsgenoten met een compleet andere sociale, culturele en emotionele achtergrond. En dan niet vanuit een verknipt superioriteitsdenken, dat het ‘ik-besef’ per definitie beter, hoger of ‘zuiverder’ zou zijn. Maar vanuit een volledig respect voor elkaar, een volledige gelijkwaardigheid en vanuit de wens om van elkaar te leren. Mijn Antilliaanse broeders en zusters hebben mij veel geleerd over het volledig vertrouwen op God, over waardering voor het werk dat anderen doen en dat ook tot uitdrukking brengen, over hard werken voor elkaar, over genieten van het leven ondanks tranen, over verdriet ondanks de goede dingen van het leven.

Mijn werk in de gemeente zou ik in 2011 niet hebben kunnen doen zonder de onvoorwaardelijke steun van Agnes. Door een combinatie van factoren moest ik een aantal maanden het werk doen van normaal vier of vijf ouderlingen. Zoiets trekt een zware wissel op je hele dagelijkse routine. Agnes heeft heel wat zaken opgevangen waar ik geen tijd meer voor had, of die ik door alle drukte simpelweg was vergeten. Het heeft onze band sterker gemaakt.
Over de derde G, gezondheid, mag ik niet klagen. Ja, ik zou wat meer moeten bewegen en het gewicht mag echt wel naar beneden, maar over het hele jaar gezien was het meer dan voldoende. Al moest ik hier en daar wel een aantal dagen rust nemen, of accepteren dat griep en dergelijke weinig rekening houden met de dingen waar je mee bezig bent.

Nieuwe loopbaan

Halverwege het jaar ben ik begonnen bij ONVZ zorgverzekeraar als stafmedewerker ICT. Daarmee sloot ik een periode af, van tien jaar werken bij de Stichting Welzijnsbevordering Antillianen, maar ook van twintig jaar bezig zijn met interculturele vraagstukken. De nieuwe baan bij ONVZ was het resultaat  van een aantal jaar schrijven en bezig zijn met open source en open standaarden. Het is een mooie gelegenheid om datgene wat ik al jaren aan het roepen ben, in de weerbarstige realiteit mede vorm te geven. Ik krijg veel ruimte om mijn werk te doen op de manier die ik nodig en het meest passend vind. Ondertussen leer ik in hoog tempo bij op het gebied van servicegerichte architectuur, Agile, Scrum, Prince2, financiële instellingen, compliance.

Het ‘oude’ kan ik ook niet loslaten en zo nu en dan mis ik het interculturele werk. Als ik een boek als “The New Jim Crow” lees, dan gaan mijn hersens in ‘overdrive’ en zie ik de parallellen met de situatie in Rotterdam. Ik zou er graag iets mee willen doen, een trainingsprogramma ontwikkelen vergelijkbaar met wat Jane Elliott al jaren doet. Maar dat zal moeten wachten tot 2012, todat ik kan beginnen aan het boek: “Een blanke, in een gekleurde wereld”.

Actief in de open source community

Het ‘open gebeuren’ is begonnen als een leuke hobby. Omdat ik het leuk vind met software te rommelen en te spelen, en daar vervolgens over begon te schrijven. De open source gemeenschap ‘drijft’ op wederkerigheid, bestaat bij de gratie van talloze mensen die iets bijdragen. Ik merk dat mijn totaal aan bezigheden zich niet goed verstaat met langdurige ‘commitments’ aan projecten of organisaties, zoals een bestuursfunctie. Maar er zijn altijd mogelijkheden om bij te dragen.
In 2011 kon ik een rol spelen bij de transitie van de Nederlandse Ubuntugemeenschap naar een meer solide organisatie. Sinds februari zit ik in de HCC Ledenraad, toch nog steeds een van de grootste organisaties van computergebruikers maar wel een die op zoek naar een nieuwe plaats in de samenleving. Sinds de zomer trekt Arda Gerkens de kar als directrice en die kan op mijn volledige steun rekenen.

In april vond de training PR & Communicatie voor FOSS-organisaties plaats. Het was een mooi programma met ondersteuning van Fabrice Mous, Jeroen Baten, Bert Boerland en Arjen Kamphuis, gesponsord door AT Computing. Wat mij vooral is bijgebleven is een gevoel van samenwerking, de noodzaak om als verschillende organisaties strategisch en tactisch handiger te opereren bij het beïnvloeden van het politieke speelveld. Een les die later dat jaar, bij de campagne ICT overgewicht/ Unlocking education, heel waardevol zou blijken te zijn.

Wat minder in de ‘spotlights’ is het project MUP One waar ik een groot deel van 2011 mee bezig ben geweest. MUP One is het geesteskind van Hans Sleurink en richt zich op het ontwikkelen van een open multimediastudio voor gebruik in het onderwijs. We werken nu hard aan het bouwen van een ‘proof-of-concept’ met applicaties, een handreiking voor docenten en een beeld van wat MUP One op termijn moet worden.

Op de barricade voor open standaarden

De campagne ICT overgewicht/ Unlocking education, for growth without limits is verreweg het meest omvangrijke fragment van 2011, en zonder twijfel straks ook van 2012. Het blijft bijzonder om te zien hoe een column kon uitgroeien tot een campagne met internationaal potentieel, waar nu verschillende mensen hard aan het werk zijn om bij te dragen aan het uiteindelijke doel: een verplicht gebruik van open standaarden in de publieke sector, in het bijzonder bij het online schoolgebouw. We hebben het onderwerp op de politieke agenda gekregen, we zetten scholen aan het denken, we irriteren bedrijven die zich het overheidsbeleid voor hun markt naast zich leggen en hun klanten via een vendor-lock klem zetten. En we gaan daarmee door totdat onze doelen bereikt zijn.

Open Trends

Mijn mening over de uitvoering van het actieplan Nederland Open in Verbinding is, denk ik, geen groot geheim. Het kritisch volgen van die uitvoering verliep via Open Trends. Zo werden de schijnwerpers, niet voor de eerste keer, gericht op het leveranciersmanifest open standaarden. Mijn principiële bezwaar tegen het manifest is dat het te veel leunt op de goedhartigheid van commerciële leveranciers om het overheidsbeleid inzake open standaarden ten uitvoer te brengen. In plaats van doorpakken kiest de overheid er, als opdrachtgever, voor om het tempo van de invoering van open standaarden (dan wel of die open standaarden überhaupt wel gebruikt gaan worden), volledig aan de markt over te laten. Dat is niet wat ik van de overheid verwacht. De artikelen dit jaar draaiden rond de vraag hoe stevig er werd doorgepakt op het laten voldoen aan de afspraken waar de bedrijven wel voor hadden getekend. De conclusies van een kort onderzoek waren weinig positief. Het signaal kwam gelukkig wel aan bij het programmabureau Nederland Open in Verbinding en er kwam iets van een handhaving op gang. Maar het blijft erg mager.

De politieke partijorganisaties waren vervolgens aan de beurt. Waar de Tweede Kamer ruim tien jaar pleit voor het verplichte gebruik van open standaarden en het stimuleren van open source software, bleek dat de verschillende partijbureaus òf weinig/niks doen met open standaarden en open source software, dan wel simpelweg geen openheid van zaken willen geven. De achterban van GroenLinks wist met een motie op het partijcongres de interne aandacht voor het onderwerp wel aan te scherpen. Maar het onderwerp leek verder van de politieke agenda verdwenen te zijn.

En toen kwam de Algemene Rekenkamer met haar rapport over mogelijke kostenbesparingen door de inzet van open standaarden en open source software. Een schandalig stuk broddelwerk dat van meerdere kanten zwaar is bekritiseerd, inclusief minister Donner. De Rekenkamer zelf blijft, ondanks een batterij vragen vanuit de Tweede Kamer, onverkort achter het rapport staan en legt alle kritiek, inclusief de fundamentele kritiek op de staatsrechtelijke scheve schaats, lekker naast zich neer. Het rapport wordt inmiddels misbruikt door zogenaamde deskundologen die vooral FUD over open source willen verspreiden. FUD die inmiddels is gecanoniseerd. We houden nog lang last van dit rapport.

Publicaties

Zoals hierboven al geschreven, het hele ‘open gebeuren’ was een ‘bijproduct’ van mijn schrijfwerk. Ik ben op de eerste plaats schrijver en dat is ook wat ik wil zijn. In 2011 is er nieuw boek op de markt gekomen: “Snel aan de slag met Ubuntu”. Daarnaast was ik al tekstredacteur betrokken bij het boek: “Toen digitale media nog nieuw waren” van Jak Boumans. Dat was een leuke en leerzame ervaring. Hoe kan je iemand helpen het boek, of artikel, te schrijven wat hij/zij wil schrijven? Het is zeker iets wat ik meer zou willen doen.
Op Beginnen met Ubuntu verschenen artikelen van beginnende gebruikers, maar ook wat meer praktische artikelen die tevens hun weg vonden naar het blad SoftwareBus van de HCC Compusers en naar de Helpmij-nieuwsbrief. Maar, al terugkijkend, had ik graag meer van dit soort artikelen willen schrijven. Artikelen waarmee je nieuwe gebruikers op weg kan helpen praktisch aan de slag te gaan met Linux en open source. Gelukkig zijn er inmiddels andere mensen in Nederland prima bezig met het schrijven van dit type artikelen. En dat is maar goed ook, want mijn bordje voor 2012 is aardig vol aan het raken.

De komende maanden werk ik hard aan een nieuw boek over ‘Bring your own device’ en begint het werk aan het boek ‘Understanding the Technology Barrier’. Met het boek ‘Een blanke, in een gekleurde wereld’ staan er zeker drie publicaties op de rol voor 2012. En dan is het nog afwachten of de uitgever in 2012 een nieuw Ubuntuboek wil.

‘Understanding the Technology Barrier’ kan terug worden gevoerd op het artikel: ‘Sociale media, in het grensland van de vrijheid van meningsuiting’ wat toch ook een van de belangrijke fragmenten uit 2011 was. De relatie tussen mens en technologie dringt zich als onderwerp bij mij naar voren en ik wil daar in 2012 meer mee aan de slag. De lezing ‘Argeloos en naïef wandelen in het mijnenveld’ was een eerste halteplaats in het neerzetten van mijn ideeën over deze relatie. De eerste reacties waren positief. De lezing wordt nog uitgewerkt tot een leesbaar verhaal dat op de nieuwe website zal verschijnen.

Balans en vooruitblik

Het was een goed jaar met nieuwe mogelijkheden die heb kunnen pakken, met een samenwerking met mensen die ieder vanuit hun eigen passie werkzaam zijn en waarvan ik heb kunnen leren, met activiteiten en projecten die -naar ik hoop- anderen inspiratie hebben gegeven. Ik wil iedereen bedanken voor de samenwerking en inspiratie, zowel door onze gesprekken, door onze discussies en door onze samenwerking. Er zijn zoveel namen die het verdienen om hier genoemd te worden, maar jullie moeten het maar vergeven als ik er slechts één naar voren heb gehaald in dit overzicht. Zonder Agnes was het allemaal niet mogelijk geweest.

Met de campagne ICT Overgewicht/ Unlocking education, het project MUP One en de verschillende boeken zijn de contouren voor 2012 duidelijk zichtbaar. Maar ik blijf open staan voor nieuwe fragmenten die in het leven voorbij komen. Wie weet hoe mooi die het verhaal voor 2012 nog gaan maken.

Jonger dan 18? Dan bidden niet toegestaan, in Tadzjikistan

Zo links en rechts maken overheden zich zorgen over -wat zij noemen- de politieke islam of islamisten. En onder het mom: “We moeten dit hard aanpakken, want anders…” is het geen probleem om tegelijkertijd andere religieuze groeperingen mee te nemen. Op Eurasia Review staat vandaag een artikel over het oppakken van Jehovah’s Getuigen die in hun eigen huis bij elkaar waren. Zonder zoiets als een arrestatie- of huiszoekingsbevel. Natuurlijk neem je dan volwassenen en kinderen mee naar het politiebureau voor een uitgebreid verhoor, zonder advocaat.

Jonger dan 18? Dan bidden niet toegestaan, in Tadzjikistan

Zo links en rechts maken overheden zich zorgen over -wat zij noemen- de politieke islam of islamisten. En onder het mom: “We moeten dit hard aanpakken, want anders…” is het geen probleem om tegelijkertijd andere religieuze groeperingen mee te nemen. Op Eurasia Review staat vandaag een artikel over het oppakken van Jehovah’s Getuigen die in hun eigen huis bij elkaar waren. Zonder zoiets als een arrestatie- of huiszoekingsbevel. Natuurlijk neem je dan volwassenen en kinderen mee naar het politiebureau voor een uitgebreid verhoor, zonder advocaat.

Wat is de focus voor de rest van 2011

We zijn net voorbij de helft van het jaar. Een tijdje geleden schreef ik al over de contouren van wat ik de komende periode wil gaan doen, op het gebied van open source, als schrijver. Sindsdien ben ik vooral bezig geweest in mijn geloofsgemeente. Dat is toch wel echt de plaats waar mijn hart het meest thuis is. In de gemeente is het een stuk drukker geworden en het ziet er naar uit dat het de komende maanden de hoeveelheid werk alleen maar zal toenemen. Het is heerlijk werk, een combinatie van onderwijs, pastorale zorg, opleiding & coaching en het helpen van mensen om de Bijbel beter te begrijpen. Door de drukte heb ik veel andere activiteiten opzij moeten schuiven en een groot deel ervan heb ik niet eens echt gemist. Een belangrijke constatering bij het schrijven van het volgende levensplan.

Wat is de focus voor de rest van 2011

We zijn net voorbij de helft van het jaar. Een tijdje geleden schreef ik al over de contouren van wat ik de komende periode wil gaan doen, op het gebied van open source, als schrijver. Sindsdien ben ik vooral bezig geweest in mijn geloofsgemeente. Dat is toch wel echt de plaats waar mijn hart het meest thuis is. In de gemeente is het een stuk drukker geworden en het ziet er naar uit dat het de komende maanden de hoeveelheid werk alleen maar zal toenemen. Het is heerlijk werk, een combinatie van onderwijs, pastorale zorg, opleiding & coaching en het helpen van mensen om de Bijbel beter te begrijpen. Door de drukte heb ik veel andere activiteiten opzij moeten schuiven en een groot deel ervan heb ik niet eens echt gemist. Een belangrijke constatering bij het schrijven van het volgende levensplan.

Her(uit)vinding, leren van Malcom X

Hoe vaak kun je je als mens opnieuw uitvinden? Hoe herpak je jezelf na tegenslagen? Wat doe je als datgene waar je jaren in hebt geloofd, voor hebt gestreden onjuist blijkt te zijn? Wat voor waarde heeft een inkijk in de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging van de jaren 50 en 60 voor ons vandaag? Sinds vorige week ben ik Malcolm X: A Life of Reinvention aan het lezen. Het is een fascinerend boek over een man en zijn transformaties als mens en zwarte activist. En iedere keer weer die vraag: Is de blanke bereid om mij als zwarte man werkelijk als gelijke te beschouwen? Of uiteindelijk toch niet? Wat maakt het boek zo fascinerend? Waarom bekruipt mij een gevoel van onbehagen als ik in de spiegel kijk die Malcom X heet?

Her(uit)vinding, leren van Malcom X

Hoe vaak kun je je als mens opnieuw uitvinden? Hoe herpak je jezelf na tegenslagen? Wat doe je als datgene waar je jaren in hebt geloofd, voor hebt gestreden onjuist blijkt te zijn? Wat voor waarde heeft een inkijk in de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging van de jaren 50 en 60 voor ons vandaag? Sinds vorige week ben ik Malcolm X: A Life of Reinvention aan het lezen. Het is een fascinerend boek over een man en zijn transformaties als mens en zwarte activist. En iedere keer weer die vraag: Is de blanke bereid om mij als zwarte man werkelijk als gelijke te beschouwen? Of uiteindelijk toch niet? Wat maakt het boek zo fascinerend? Waarom bekruipt mij een gevoel van onbehagen als ik in de spiegel kijk die Malcom X heet?

Moeilijk hoor, vrijheid van godsdienst. In ieder geval in Rostov (Rusland)

Verschillende overheden binnen Rusland zijn al een tijdje bezig met pogingen het werk van Jehovah’s Getuigen aldaar in te dammen. Ondanks uitspraken ten gunste van de getuigen door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens blijven overheden huizen en Koninkrijkszalen binnen vallen, worden verhuurders onder druk gezet om geen faciliteiten aan ons te verhuren, worden geloofsgenoten fysiek mishandeld en zien openbaar aanklagers keer op keer wel een reden om een volgende rechtszaak te beginnen. De regio Rostov springt er in negatieve zin uit en voegt daar ondertussen ook protestmarsen aan toe. Kleinschalig, maar met (opnieuw) een duidelijke link naar de Russisch-Orthodoxe kerk.

Moeilijk hoor, vrijheid van godsdienst. In ieder geval in Rostov (Rusland)

Verschillende overheden binnen Rusland zijn al een tijdje bezig met pogingen het werk van Jehovah’s Getuigen aldaar in te dammen. Ondanks uitspraken ten gunste van de getuigen door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens blijven overheden huizen en Koninkrijkszalen binnen vallen, worden verhuurders onder druk gezet om geen faciliteiten aan ons te verhuren, worden geloofsgenoten fysiek mishandeld en zien openbaar aanklagers keer op keer wel een reden om een volgende rechtszaak te beginnen. De regio Rostov springt er in negatieve zin uit en voegt daar ondertussen ook protestmarsen aan toe. Kleinschalig, maar met (opnieuw) een duidelijke link naar de Russisch-Orthodoxe kerk.

ECHR erkent recht op weigeren militaire dienst, dankzij Jehovah’s Getuigen

Waar overheden burgerrechten nog wel eens terzijde willen schuiven zorgt het Europese Hof voor de Rechten (ECHR) van de Mens voor correctie. Vorige week kreeg Frankrijk te horen dat ze niet arbitrair een belastingaanslag kon opleggen aan een religieuze organisatie, i.c. Jehovah’s Getuigen. Gisteren was het de beurt aan Armenië. Het ECHR bepaalde (PDF) dat Europese burgers het recht hebben op basis van gewetensbezwaren militaire dienst te weigeren. De zaak was aangespannen door Vahan Bayatyan, een Armeense Jehovah’s Getuige, die in 2002 tot 2,5 jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor het weigeren van de dienstplicht op grond van gewetensbezwaren. Armenië had in 2001 aan de Raad van Europa toegezegd dat het land zou zorgen voor aanvaardbare vervangende dienstplicht, maar had daar verder niets mee gedaan. De EHCR heeft met haar uitspraak voor de eerste keer het recht op dienstweigeren bevestigd. Amnesty International en andere internationale mensenrechtenorganisaties zijn blij met deze uitspraak. Maar waarom weigeren Jehovah’s Getuigen militaire dienst?