Jonger dan 18? Dan bidden niet toegestaan, in Tadzjikistan

Zo links en rechts maken overheden zich zorgen over -wat zij noemen- de politieke islam of islamisten. En onder het mom: “We moeten dit hard aanpakken, want anders…” is het geen probleem om tegelijkertijd andere religieuze groeperingen mee te nemen. Op Eurasia Review staat vandaag een artikel over het oppakken van Jehovah’s Getuigen die in hun eigen huis bij elkaar waren. Zonder zoiets als een arrestatie- of huiszoekingsbevel. Natuurlijk neem je dan volwassenen en kinderen mee naar het politiebureau voor een uitgebreid verhoor, zonder advocaat.

Jonger dan 18? Dan bidden niet toegestaan, in Tadzjikistan

Zo links en rechts maken overheden zich zorgen over -wat zij noemen- de politieke islam of islamisten. En onder het mom: “We moeten dit hard aanpakken, want anders…” is het geen probleem om tegelijkertijd andere religieuze groeperingen mee te nemen. Op Eurasia Review staat vandaag een artikel over het oppakken van Jehovah’s Getuigen die in hun eigen huis bij elkaar waren. Zonder zoiets als een arrestatie- of huiszoekingsbevel. Natuurlijk neem je dan volwassenen en kinderen mee naar het politiebureau voor een uitgebreid verhoor, zonder advocaat.

Moeilijk hoor, vrijheid van godsdienst. In ieder geval in Rostov (Rusland)

Verschillende overheden binnen Rusland zijn al een tijdje bezig met pogingen het werk van Jehovah’s Getuigen aldaar in te dammen. Ondanks uitspraken ten gunste van de getuigen door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens blijven overheden huizen en Koninkrijkszalen binnen vallen, worden verhuurders onder druk gezet om geen faciliteiten aan ons te verhuren, worden geloofsgenoten fysiek mishandeld en zien openbaar aanklagers keer op keer wel een reden om een volgende rechtszaak te beginnen. De regio Rostov springt er in negatieve zin uit en voegt daar ondertussen ook protestmarsen aan toe. Kleinschalig, maar met (opnieuw) een duidelijke link naar de Russisch-Orthodoxe kerk.

Moeilijk hoor, vrijheid van godsdienst. In ieder geval in Rostov (Rusland)

Verschillende overheden binnen Rusland zijn al een tijdje bezig met pogingen het werk van Jehovah’s Getuigen aldaar in te dammen. Ondanks uitspraken ten gunste van de getuigen door het Europese Hof voor de Rechten van de Mens blijven overheden huizen en Koninkrijkszalen binnen vallen, worden verhuurders onder druk gezet om geen faciliteiten aan ons te verhuren, worden geloofsgenoten fysiek mishandeld en zien openbaar aanklagers keer op keer wel een reden om een volgende rechtszaak te beginnen. De regio Rostov springt er in negatieve zin uit en voegt daar ondertussen ook protestmarsen aan toe. Kleinschalig, maar met (opnieuw) een duidelijke link naar de Russisch-Orthodoxe kerk.

ECHR erkent recht op weigeren militaire dienst, dankzij Jehovah’s Getuigen

Waar overheden burgerrechten nog wel eens terzijde willen schuiven zorgt het Europese Hof voor de Rechten (ECHR) van de Mens voor correctie. Vorige week kreeg Frankrijk te horen dat ze niet arbitrair een belastingaanslag kon opleggen aan een religieuze organisatie, i.c. Jehovah’s Getuigen. Gisteren was het de beurt aan Armenië. Het ECHR bepaalde (PDF) dat Europese burgers het recht hebben op basis van gewetensbezwaren militaire dienst te weigeren. De zaak was aangespannen door Vahan Bayatyan, een Armeense Jehovah’s Getuige, die in 2002 tot 2,5 jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor het weigeren van de dienstplicht op grond van gewetensbezwaren. Armenië had in 2001 aan de Raad van Europa toegezegd dat het land zou zorgen voor aanvaardbare vervangende dienstplicht, maar had daar verder niets mee gedaan. De EHCR heeft met haar uitspraak voor de eerste keer het recht op dienstweigeren bevestigd. Amnesty International en andere internationale mensenrechtenorganisaties zijn blij met deze uitspraak. Maar waarom weigeren Jehovah’s Getuigen militaire dienst?

ECHR erkent recht op weigeren militaire dienst, dankzij Jehovah’s Getuigen

Waar overheden burgerrechten nog wel eens terzijde willen schuiven zorgt het Europese Hof voor de Rechten (ECHR) van de Mens voor correctie. Vorige week kreeg Frankrijk te horen dat ze niet arbitrair een belastingaanslag kon opleggen aan een religieuze organisatie, i.c. Jehovah’s Getuigen. Gisteren was het de beurt aan Armenië. Het ECHR bepaalde (PDF) dat Europese burgers het recht hebben op basis van gewetensbezwaren militaire dienst te weigeren. De zaak was aangespannen door Vahan Bayatyan, een Armeense Jehovah’s Getuige, die in 2002 tot 2,5 jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor het weigeren van de dienstplicht op grond van gewetensbezwaren. Armenië had in 2001 aan de Raad van Europa toegezegd dat het land zou zorgen voor aanvaardbare vervangende dienstplicht, maar had daar verder niets mee gedaan. De EHCR heeft met haar uitspraak voor de eerste keer het recht op dienstweigeren bevestigd. Amnesty International en andere internationale mensenrechtenorganisaties zijn blij met deze uitspraak. Maar waarom weigeren Jehovah’s Getuigen militaire dienst?

Frankrijk verliest rechtszaak van Jehovah’s Getuigen

Het heeft tien jaar geduurd maar uiteindelijk heeft het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (ECHR) Frankrijk een flinke tik op de vingers gegeven: Frankrijk heeft de vrijheid van godsdienst geweld aan gedaan door Jehovah’s Getuigen een extreem hoge belastingaanslag op te leggen. De Franse overheid had, met terugwerkende kracht, 60% belasting geheven over de giften die Jehovah’s Getuigen in de periode 1993-1996 hadden ontvangen, een bedrag van 58 miljoen euro. Dat was inclusief middelen die waren verzameld voor een humanitaire hulpoperatie in Rwanda in 1994. Het ECHR oordeelde dat de belastingheffing de vrije uitoefening van religieuze activiteiten ernstig verhinderde en daarom de vrijheid van godsdienst schond.

Frankrijk verliest rechtszaak van Jehovah’s Getuigen

Het heeft tien jaar geduurd maar uiteindelijk heeft het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (ECHR) Frankrijk een flinke tik op de vingers gegeven: Frankrijk heeft de vrijheid van godsdienst geweld aan gedaan door Jehovah’s Getuigen een extreem hoge belastingaanslag op te leggen. De Franse overheid had, met terugwerkende kracht, 60% belasting geheven over de giften die Jehovah’s Getuigen in de periode 1993-1996 hadden ontvangen, een bedrag van 58 miljoen euro. Dat was inclusief middelen die waren verzameld voor een humanitaire hulpoperatie in Rwanda in 1994. Het ECHR oordeelde dat de belastingheffing de vrije uitoefening van religieuze activiteiten ernstig verhinderde en daarom de vrijheid van godsdienst schond.

Bloed als lijm voor etenswaren?

Dat Jehovah’s Getuigen bloedtransfusies als medische behandeling weigeren is, denk ik, genoegzaam bekend. Het zal dan ook niet raar klinken dat we ook niet zitten te wachten op gerechten waarin bloed is verwerkt. Dat is op zich niet zo’n groot probleem. Bloedworst en bloedsoep staan simpelweg niet op het menu en over het algemeen staan bloedgerelateerde producten die in gerechten zijn verwerkt wel op de verpakking vermeld. Recentelijk hebben de landen van de Europese Unie het gebruik van Thrombian of Transglutaminase (TG) goedgekeurd. TG heeft als bijnaam ‘vleeslijm’. Thrombian is een enzym dat uit het bloed van koeien en varkens wordt gewonnen, en wordt gebruikt om verschillende stukken vlees aan elkaar te lijmen. Je ziet hier al snel problemen ontstaan voor verschillende religieuze groeperingen en voor mensen die zich so wie so al zorgen maken over de kwaliteit van hun voedselproducten. 

Op een website die aandacht vraagt voor meer gezonde voeding wordt het vlees dat met TG aan elkaar is gelijmd ‘franken-meat’, of Frankenstein-vlees, genoemd. Goed, het is een beetje een tendentieuze benaming, maar de auteurs verwijzen wel naar de twijfels die het Britse parlement vorig jaar heeft geuit over het gebruik van thrombian en naar de reactie van de Zweedse Consumentenbond. Deze laatste vind het aan elkaar lijmen van stukken vlees tot een zogenaamd compleet product consumentenbedrog. 

De vraag is of je thrombian of transglutaminase op de verpakkingslabels terug zult vinden. Volgens Planet Green wordt het verborgen onder iets als ‘samengesteld vleesproduct’. Digital Journal verwijst wel naar het advies om meer transparantie te verschaffen over het gebruik van de vleeslijm om zodoende tegemoet te komen aan de wensen van consumenten die om religieuze of andere morele redenen hetzij geen bloedproducten willen eten of gewoon eerlijke voedselproducten willen nuttigen. Van dat laatste was ik na het lezen van Morgan Spurlock’s boek ‘Don’t eat this book‘ al behoorlijk overtuigd.

Bloed als lijm voor etenswaren?

Dat Jehovah’s Getuigen bloedtransfusies als medische behandeling weigeren is, denk ik, genoegzaam bekend. Het zal dan ook niet raar klinken dat we ook niet zitten te wachten op gerechten waarin bloed is verwerkt. Dat is op zich niet zo’n groot probleem. Bloedworst en bloedsoep staan simpelweg niet op het menu en over het algemeen staan bloedgerelateerde producten die in gerechten zijn verwerkt wel op de verpakking vermeld. Recentelijk hebben de landen van de Europese Unie het gebruik van Thrombian of Transglutaminase (TG) goedgekeurd. TG heeft als bijnaam ‘vleeslijm’. Thrombian is een enzym dat uit het bloed van koeien en varkens wordt gewonnen, en wordt gebruikt om verschillende stukken vlees aan elkaar te lijmen. Je ziet hier al snel problemen ontstaan voor verschillende religieuze groeperingen en voor mensen die zich so wie so al zorgen maken over de kwaliteit van hun voedselproducten. 

Op een website die aandacht vraagt voor meer gezonde voeding wordt het vlees dat met TG aan elkaar is gelijmd ‘franken-meat’, of Frankenstein-vlees, genoemd. Goed, het is een beetje een tendentieuze benaming, maar de auteurs verwijzen wel naar de twijfels die het Britse parlement vorig jaar heeft geuit over het gebruik van thrombian en naar de reactie van de Zweedse Consumentenbond. Deze laatste vind het aan elkaar lijmen van stukken vlees tot een zogenaamd compleet product consumentenbedrog. 

De vraag is of je thrombian of transglutaminase op de verpakkingslabels terug zult vinden. Volgens Planet Green wordt het verborgen onder iets als ‘samengesteld vleesproduct’. Digital Journal verwijst wel naar het advies om meer transparantie te verschaffen over het gebruik van de vleeslijm om zodoende tegemoet te komen aan de wensen van consumenten die om religieuze of andere morele redenen hetzij geen bloedproducten willen eten of gewoon eerlijke voedselproducten willen nuttigen. Van dat laatste was ik na het lezen van Morgan Spurlock’s boek ‘Don’t eat this book‘ al behoorlijk overtuigd.