ECHR erkent recht op weigeren militaire dienst, dankzij Jehovah's Getuigen

Waar overheden burgerrechten nog wel eens terzijde willen schuiven zorgt het Europese Hof voor de Rechten (ECHR) van de Mens voor correctie. Vorige week kreeg Frankrijk te horen dat ze niet arbitrair een belastingaanslag kon opleggen aan een religieuze organisatie, i.c. Jehovah’s Getuigen. Gisteren was het de beurt aan Armenië. Het ECHR bepaalde (PDF) dat Europese burgers het recht hebben op basis van gewetensbezwaren militaire dienst te weigeren. De zaak was aangespannen door Vahan Bayatyan, een Armeense Jehovah’s Getuige, die in 2002 tot 2,5 jaar gevangenisstraf was veroordeeld voor het weigeren van de dienstplicht op grond van gewetensbezwaren. Armenië had in 2001 aan de Raad van Europa toegezegd dat het land zou zorgen voor aanvaardbare vervangende dienstplicht, maar had daar verder niets mee gedaan. De EHCR heeft met haar uitspraak voor de eerste keer het recht op dienstweigeren bevestigd. Amnesty International en andere internationale mensenrechtenorganisaties zijn blij met deze uitspraak. Maar waarom weigeren Jehovah’s Getuigen militaire dienst?

Frankrijk verliest rechtszaak van Jehovah's Getuigen

Het heeft tien jaar geduurd maar uiteindelijk heeft het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (ECHR) Frankrijk een flinke tik op de vingers gegeven: Frankrijk heeft de vrijheid van godsdienst geweld aan gedaan door Jehovah’s Getuigen een extreem hoge belastingaanslag op te leggen. De Franse overheid had, met terugwerkende kracht, 60% belasting geheven over de giften die Jehovah’s Getuigen in de periode 1993-1996 hadden ontvangen, een bedrag van 58 miljoen euro. Dat was inclusief middelen die waren verzameld voor een humanitaire hulpoperatie in Rwanda in 1994. Het ECHR oordeelde dat de belastingheffing de vrije uitoefening van religieuze activiteiten ernstig verhinderde en daarom de vrijheid van godsdienst schond.

Jehovah's Getuigen in Bulgarije aangevallen

Ik weet niet wat ik schokkender vind. De constatering dat in een lidstaat van de Europese Unie, Bulgarije, klaarblijkelijk groepen rondlopen die de ruimte hebben om een plaats van aanbidding te overvallen en de mensen die daar samenkomen te mishandelen. Of het opvallende gegeven dat de media klaarblijkelijk of vanaf het begin van de aanval aanwezig waren, dan wel heel snel over de beelden van/door de daders kon beschikken. Het filmpje over de aanval op een Koninkrijkszaal van Jehovah’s Getuigen in Bulgarije is verschrikkelijk om te zien, te meer als je beseft dat de aanval plaatsvond op 17 april, de dag dat wij stil stonden bij de dood van Jezus Christus. De video staat hier onder.

Update: Er is nog een tweede filmpje, vanuit een breder (filmisch) perspectief.

Update 2 : Dit is een derde verslag. Daarop zie je ook de broeders en zusters die onder politebewaking verder moeten

Update 3: In dit filmpje zie je dat de politie de daders wel op afstand houdt, maar ze verder niet arresteert.

Update 4: Een verslag met een ruwe vertaling van de gesproken tekst. Onvoorstelbaar.

Update 5: De organisatoren van de betoging geven aan dat zij niet verantwoordelijk zijn voor de mishandeling en vernieling, maar dat hooligans verantwoordelijk waren. Dat houdt hen niet tegen om vervolgens wel direct te pleiten voor het verbieden van Jehovah’s Getuigen in Bulgarije. Per slot van rekening is het de schuld van de Getuigen dat mensen zo agressief op hen reageren. (Wat je toch niet minder dan als een krankjorume uitspraak kan betitelen).

The attackers were football hooligans, VMRO explains in the letter, stating that the party intended to stage a peaceful protest. However, it warns that accidents like this may follow if the Jehovah Witnesses are not banned.

“If the state does not take measures against the untraditional and dangerous religions, clashes like this in Burgas will continue to happen. The citizens will react on their own when they see that the state is idle,” VMRO says.

Link naar artikel

Meer informatie over deze ‘gezellige’ partij op Wikipedia.

Update 6: Het Wachttorengenootschap heeft via JW Media een persbericht uitgebracht over de aanval op de Koninkrijkszaal in Bulgarije. Vijf broeders moesten voor behandeling aan verwondingen naar het ziekenhuis. De politie reageerde traag op de melding. De betrokken politieke partij is al eerder actief geweest tegen Jehovah’s Getuigen:

Representatives of the political party VMRO have disrupted the peaceful meetings of Jehovah’s Witnesses on several occasions in the past and have repeatedly used the media to circulate defamatory lies about the Witnesses. Criminal complaints against this political party have been filed on numerous occasions, but the attacks have continued. Now, the international community is watching to see how the authorities of the Bulgarian government will react to these lawless and criminal acts.

Update 7: De VMRO heeft al aangekondigd dat op 1 mei aanstaande opnieuw een demonstratie zal worden gehouden bij een Koninkrijkszaal, ditmaal in de hoofdstad Sofia. Daarnaast wil de partij dat de Belastingdienst gaat onderzoeken hoe Jehovah’s Getuigen hun plaatsen van aanbidding financieren. De broeders hebben daar al op gereageerd door in hun persconferentie te wijzen op de vrijwillige bijdragen.

Ter achtergrond, voor niet-Getuigen: Jehovah’s Getuigen kennen geen regeling voor verplichte afdrachten (zoals tienden) noch collecten tijdens hun bijeenkomsten, maar een regeling voor vrijwillige bijdragen. In iedere Koninkrijkszaal staat een bus voor deze vrijwillige bijdrage, over het algemeen ergens achter in de zaal, vrij onopvallend. Uit deze bijdragen worden de lopende kosten voor het gebruik van de ruimte betaald, maar ook de aanschaf, renovatie of nieuwbouw van Koninkrijkszalen.

Update 8: Dit heb ik gemist in een eerder bericht, maar de broeders geven aan deze kwestie aanhangig te maken bij het Europese Hof voor de Mensenrechten en de Openbaar aanklager in Bulgarije.

Update 9: De VMRO heeft aangekondigd dat in mei demonstraties worden georganiseerd in Sofia, Plovdiv en Asenovgrad.

Ter informatie voor degenen die hier via een internetzoekopdracht terecht zijn gekomen: Je bent terecht gekomen op de persoonlijke website van Jan Stedehouder. Ik hou mij in het dagelijks leven met verschillende onderwerpen bezig, waaronder technologie en interculturalisatie. Ik ben ook een Jehovah’s Getuige, gedoopt in 1994. Op dit moment dien ik in de gemeente Rotterdam-Papiamentoe Zuidwest.

"Waar ben je eigenlijk mee bezig?"

Ik ben ergens rond 2003 begonnen met het schrijven van artikelen over software. Dat voor het blad SoftwareBus van, toen nog, de DOS gebruikersgroep van de HCC (tegenwoordig CompUsers). Open source software was voor mij een vorm waarin programma’s beschikbaar werden gesteld naast shareware, freeware, demoversies et cetera. In 2006 kwam de mogelijkheid voorbij een boek te schrijven over Linux en dat mondde uit in “Probleemloos overstappen op Linux“. Sindsdien schrijf ik voornamelijk over Linux, open source software en open standaarden. Aanvankelijk stond de techniek centraal, maar in de loop der jaren ben ik meer gaan schrijven over het beleid rond open, over de ontwikkelingen in de open source wereld en -iets recenter- over digitale geletterdheid en digitale burgerrechten. Maar hoe kun je dit nu kort en krachtig omschrijven voor iemand die weinig tot niets met computers, software of technologie heeft? En, kun je daar je werk van maken?

Om de eerste vraag eerst maar eens te beantwoorden. Volgens mij heb ik die omschrijving vandaag wel gevonden. Ergens gingen mijn hersens weer eens in overdrive en kwam ik uit bij het volgende. Het onderwerp waar ik mij al een paar jaar mee bezig hou is:

Hoe realiseren we een duurzame, onafhankelijke en veilige toegang tot en gebruik van de eigen digitale informatie.

Linux, open source en open standaarden zijn, hoe boeiend in zichzelf ook, vooral middelen om een bepaald doel te bereiken. Met deze omschrijving is het doel snel inzichtelijk te maken, zelfs voor mensen die heel basaal met computers werken. Wil je over tien jaar nog je eigen scriptie kunnen lezen en bewerken? Wil je over dertig jaar het filmpje met de eerste stapjes van junior nog laten zien aan de kleinkinderen? We leven straks in een samenleving waarin vrijwel iedereen in de een of andere vorm digitale informatie heeft geproduceerd en opgeslagen, informatie die voor jezelf toegankelijk moet blijven, ongeacht het technologieplatform dat je daarvoor wilt gebruiken, en alleen toegankelijk is voor degenen die jij daarvoor toegang hebt gegeven. Dat geldt voor individuele personen, maar ook voor bedrijven, organisaties en overheden.  Open ICT is hiervoor een belangrijke randvoorwaarde, maar het beschikken over de benodigde digitale geletterdheid is minstens zo belangrijk.

Kun je hier je werk van maken? Natuurlijk, dat gebeurt dagelijks. Maar, kan ik hier mijn werk van maken? Het schrijven van boeken, artikelen en columns is een leuke bezigheid, maar een Bugatti Veyron ga je er niet van rijden (wel een Ford Escort uit 1995 ). Het was voor mij een uit zijn krachten gegroeide hobby, rond een onderwerp dat ik belangrijk vind. Binnen de beschikbare grenzen, de marges van de vrije tijd, heb ik veel geleerd over open ICT en al wat daarmee samen hangt.

Per 1 juni aanstaande worden de beschikbare grenzen een heel stuk opgerekt. Op die dag begin ik bij de zorgverzekeraar ONVZ als adviseur ICT. Na bijna tien jaar laat ik het migrantenwelzijnswerk achter me en stap ik de wereld van zorg en ICT binnen. Ik was al van plan om mijn ervaringen op het gebied van hulp- en zorgverlening aan migranten vast te leggen in een nieuw boek, een combinatie tussen een methodiekhandreiking en een autobiografie. Dat boek gaat er nog steeds van komen en ik heb nu ook direct een eindpunt voor het autobiografische deel.  Het beginpunt ligt op 1 mei 1991, de dag dat ik op Curaçao aan kwam voor een korte stage wat uitmondde in een langer verblijf als projectmanager onderwijsvernieuwing. Wat ga ik doen bij OVZ? Simpel, gezien het bovenstaande, namelijk bijdragen aan duurzame, onafhankelijke en veilige toegang tot en gebruik van de eigen digitale informatie . Ik kijk er naar uit.

Fragmenten (8)

“We clasp the hands of those that go before us, And the hands of those who come after us. We enter the little circle of each other’s arms And the larger circle of lovers, Whose hands are joined in a dance, And the larger circle of all creatures, Passing in and out of life, Who move also in a dance, To a music so subtle and vast that no ear hears it Except in fragments” (Wendell Berry)

Fragmenten (8)

“We clasp the hands of those that go before us, And the hands of those who come after us. We enter the little circle of each other’s arms And the larger circle of lovers, Whose hands are joined in a dance, And the larger circle of all creatures, Passing in and out of life, Who move also in a dance, To a music so subtle and vast that no ear hears it Except in fragments” (Wendell Berry)

'Lekker feest, maatje!'

{mosimage} We maken ons over veel zaken erg druk in de vrije en open source wereld. Zijn het niet de klassieke vraagstukken van vi of emacs, KDE of GNOME, dan zijn het wel de overheden en bedrijven die halfzachtig met hun vrije en open initiatieven lijken om te gaan. Wij trekken ons regelmatig de haren uit als we geconfronteerd worden met doelbewuste FUD of -niet minder erg- naïef onbenul van de zijde van mensen die toch beter zouden moeten weten. Wij, de voorhoede van enthousiaste en betrokken gebruikers van vrije en open source software, degenen die met de innovatieve computertechnologie van morgen bezig zijn, mogen bij al onze irritatie en boosheid een ding nooit vergeten, ons plezier.

Dee meesten van ons houden van onze computers en de vrije en open technologie omdat het ons maximale ruimte geeft om te spelen, te experimenteren, om nieuwe terreinen te verkennen, nieuwe vaardigheden te leren. Of nu de technologie zelf leidinggevend is of dieper liggende morele overwegingen van vrijheid doet er op momenten minder toe. Nieuw speelgoed is nieuw speelgoed. De nieuwe G1 Android -telefoon van Google, de nieuwste Linux-distributie of, in mijn geval, de op Debian gebaseerde Bubba 2 mini-server. Waarom pakken we deze uitdagingen iedere keer weer op? Waarom trekken we ons nieuwe speelgoed uit elkaar om het te kunnen doorgronden, wetend dat de frustraties toch op de loer liggen? 'Because it's there'. Omdat het kan.

Linus Torvalds concludeert in 'Gewoon voor de fun' dat Linux voor de meesten de intellectuele uitdaging en een belangrijke sociale motivatie weet te verenigen. Wereldwijd zijn mensen met elkaar verbonden die simpelweg plezier hebben met Linux en met elkaar. Hij denkt dan ook dat een buitenaards wezen dat op aarde terecht komt niet zal zeggen: 'Breng me naar je leider', maar: 'Lekker feest, maatje'.  Geen wereldschokkende wijsheid, maar wel een aanmoediging om ons fundamentele plezier nooit uit het oog te verliezen.

Bouwen aan een open source gemeenschap

{mosimage} Jono Bacon, de Ubuntu Community Manager, is begonnen met het boek "The Art of Community". Het boek moet in de zomer 2009 uitkomen en zal handvatten en 'best practices' bevatten voor het opbouwen van sterke en dynamische gemeenschappen. De ontwikkeling van het boek kan worden gevolgd via de website http://www.artofcommunityonline.org/.

Het ontwikkelen en onderhouden van gemeenschappen is één van de fundamentele bouwstenen van open source projecten. Canonical, het bedrijf achter de Ubuntu Linux distributie, slaagt er in wereldwijd actieve gemeenschappen te stimuleren. Deze lokale gemeenschappen, LoCo's genaamd, bieden laagdrempelige ondersteuning aan eindgebruikers en organiseren bijvoorbeeld Ubuntu Release Parties ter promotie van nieuwe vrijgaven. Community Managers als Jono Bacon (Ubuntu) en Adam Williamson (Mandriva) spelen een belangrijke rol in de aansluiting van het bedrijf met de gemeenschappen van voornamelijk eindgebruikers. De tegenvallende prestaties van Mandriva maakten echter dat Adam Williamson zijn contract bij het bedrijf per 31 december zag aflopen.

Jay Lyman (451 CAOS Theory) waarschuwt echter voor dit soort maatregelen. Hoe noodzakelijk bezuinigingen ook zijn, open source bedrijven moeten zich afvragen of het ontslaan van sleutelfiguren tussen henzelf en de gemeenschap op de langere termijn wel verstandig is:

Bedrijven die gaan snijden in kosten en salarissen zijn wellicht geneigd om de open source gemeenschappen meer op zichzelf te laten staan. Natuurlijk zal een gezonde gemeenschap bestaande uit ontwikkelaars, gebruikers en anderen door blijven gaan, maar bedrijven lopen wel het risico om hun eigen banden met die gemeenschap te verzwakken of te verliezen zonder de inzet van de community managers.

Het nieuwe boek van Jono Bacon moet meer worden dan alleen een stappenplan over het bouwen van een gemeenschap. Hij wil aandacht schenken aan de structuur achter een gemeenschap, de onderliggende infrastructuur, de processen in de gemeenschap voor promotie, beheersing, het oplossen van conflicten en het omgaan met groei. Via 'best practices' moet inzichtelijk worden gemaakt hoe het er in de praktijk echt aan toe gaat.

Open source software gratis 'verkocht' door Sprout

{mosimage} Het ondernemersblad Sprout komt deze week met een special over "(gratis) zakelijke software". De special is weer gratis te downloaden (PDF) van de website. Het is op zich wel bijzonder dat Sprout hier aandacht aan schenkt. Het bereiken van het MKB wordt toch als een van de moeilijker terreinen gezien bij de promotie van open source software.

In het artikel staan de resultaten van een kort onderzoek met een viertal vragen:

1. Wat vindt u belangrijk aan open source software?
2. Waar maakt u zich zorgen over bij open source software?
3. Waarvoor gebruikt u open source software?
4. Welke doelen moet open source software behalen?

Zo vindt 48% van de ondervraagden het belangrijk dat open standaarden worden ondersteund en maakt 74% zich zorgen over de ondersteuning. De cijfers voor het gebruik laten zien waar de ondervraagden een meerwaarde zien voor open source software. Slechts 26% ziet het als een mogelijkheid voor de desktop. Als het gaat om de inzet van een open source besturingssysteem op de server is dat voor 76% het geval.

Daarna worden drie ondernemers aan het woord gelaten, respectievelijk fans van gratis software, Windows gebaseerde software en open source software. Jan Wouter Jansen van Bit Kwadraat (de Microsoft fan) ziet geen meerwaarde in de lagere aanschafkosten van open source software:

Maar dat het duur is (gesloten software, red.), is een slecht argument. Als je twee uur moet zoeken waar alle functies in Open Office zitten, is het die 250 euro besparing niet waard. In die twee uur kun je ook met een klant bezig zijn, en dan heb je het geld er al uit. Voor de besparing hoef je het dus niet te doen.

Helaas staat in het bijgeleverde overzicht van 'beste zakelijke software' geen open source pakket. Zo had een vermelding van osFinancials best wel in het lijstje van boekhoudpakketten gemogen.

Maar, het is een begin.

Calimero: "Zij zijn groot en ik is klein…."

Drie dagen per week hou ik mij onder andere bezig met de ontwikkeling van projecten en de methodiek van hulpverlening voor Antillianen die te maken hebben met een opeenstapeling van problemen. Inderdaad, dezelfde groep waar het gemiddelde dagblad regelmatig over bericht met zinnen waarin het woord 'crimineel' niet zelden ontbreekt. Nu lijkt dit werk op het eerste gezicht weinig gemeen te hebben met het wereldje van de vrije en open source software. Maar geloof me, schijn bedriegt.

Zo hebben we in het Antillianenwereldje het fenomeen van de 'pleitbezorgers'. Dat zijn Antillianen die namens andere Antillianen brieven schrijven aan instanties en organisaties. Dergelijke brieven zijn gelijk te herkennen. Ze staan vol met superlatieven. Onderbouwd met verwijzingen naar de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, uitspraken van het Europese Hof en de Nederlandse Grondwet wordt gevraagd waarom organisatie X zich racistisch, discriminerend en/of neo-koloniaal opstelt ten aanzien van de cliënt, die het immers al zo slecht heeft, vol met goede bedoelingen zit, maar voortdurend de hak wordt gezet op weg naar een beter bestaan. Als er niet snel verandering komt in de bejegening van de cliënt (i.e. de cliënt krijgt per ommegaande de uitkering of de opgelegde boetemaatregelen worden ingetrokken) dan zullen stevige maatregelen worden genomen.

Wat is het resultaat van dergelijke schrijverij? De cliënt gaat met een goed gevoel naar huis, want hij/zij is én onder de indruk van de 'fabuleuze' kennis van de briefschrijver én heeft het gevoel dat het probleem eindelijk serieus is aangepakt. De briefschrijver heeft een goed gevoel, want hij/zij is er oprecht van overtuigd dat de zaak van de cliënt goed is gediend. En de ontvanger? Die vraagt zich af welke gek dit nu weer is, laat de brief aan de collega's lezen en regelt vervolgens een stagiaire om hier antwoord op te geven. Voor de cliënt verandert er hoegenaamd niets.

Het zou lachwekkend zijn als de fundamentele achtergronden van deze handelwijze niet zo triest waren. Zowel de briefschrijver als de cliënt moeten maar al te vaak tegen eigenaardige wet- en regelgeving opboksen die inderdaad de kansen van laag opgeleiden nog verder doen verminderen. Zij vinden te vaak niet een horend oor van iemand die binnen de bestaande richtlijnen gaat kijken wat er mogelijk is. Het resultaat is dat ze het gevoel hebben dat ze moeten schreeuwen om maar door te dringen. Het effect is dan hetzelfde als het smijten van een voorhamer door de glazen pui van de betreffende organisatie: je hebt alle aandacht, maar die aandacht gaat uit naar de voorhamer en niet jouw verhaal.

De overeenkomsten met het wereldje van vrije en open source software drong zich de afgelopen week weer eens op. Ook dat is een wereldje met haar eigen pleitbezorgers, waarvan sommigen heel goed bezig zijn. Die weten de juiste argumenten te vinden en die op het juiste moment in te zetten. Het feit dat vrije en open source software en open standaarden een stuk hoger op de politieke agenda staat mag voor een groot deel op hun conto worden geschreven.

Maar goed, deze week werd even zichtbaar hoe het dus niet moet. De NLLGG, de Nederlandse Linux Gebruikersgroep, smeet haar voorhamer door de glazen pui van de Postbank : "Linux-gebruikers niet welkom bij de Postbank". Want…. de site Mijn Postbank zou niet werken met Linux en Firefox. Nou ja, wel met Firefox 2.x maar niet met Firefox 3.0. Bij de Postbank was men ook niet direct onder de indruk van het optreden van de NLLGG namens het collectief van Linux-gebruikers die massaal gebukt gingen onder dit probleem. Men weigerde aldaar zelfs maar antwoord te geven, zodat een boze brief (PDF) snel was samengesteld. De belangenorganisatie HollandOpen sloot zich bij deze actie aan, want samen staan we sterk. Jawel, er werd opgeroepen tot een heuse boycot.

Gek genoeg gebruik ik al jaren de Postbank, onder Linux en met verschillende browsers, zonder problemen. Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat het probleem was. De reacties van andere Linux gebruikers, wier belangen nu werden behartigd door de NLLGG, kunnen evenzeer worden samengevat met: "Huh? Ik heb niks gemerkt".

De redactie van Webwereld kon evenwel een succesje melden :

Na een dreigende boycot van Linuxfans wil de Postbank de gebruikers van het besturingssysteem schoorvoetend bedienen.

Eigenaardig, want een stukje verder staat:

In een reactie zegt de Postbank nog niet van de actie te weten, maar op korte termijn met een mogelijke oplossing te komen. De bank bevestigt de problemen. Op dit moment blijkt het onmogelijk om een aantal online formulieren in te vullen en te verzenden.

Hoezo? Bezweken voor een dreigende boycot? Gelukkig werd wel duidelijk dat het gaat om een beperkt aantal problemen met online formulieren. Dat is wel even iets anders dan dat er een plaatstalen deur op de Postbank site staat met "verboden voor Linux".

Ik vraag me toch af hoe ze dit bij de Postbank hebben ontvangen en hoe lang het heeft geduurd voordat ze een stagiaire vonden om dit af te handelen. Natuurlijk moeten we ons hard maken voor volledige functionaliteit en toegankelijkheid voor gebruikers van vrije en open source software. We moeten ons niet gek laten maken door het feit dat 99% van de bevolking of klanten andere software gebruikt, maar we moeten duidelijk maken dat die 1% (a) een voorhoede vertegenwoordigt, die (b) in toenemende mate op centrale plekken zit voor ICT besluitvorming en (c) het meest innovatieve deel van het klantenbestand is dat bereid is om gratis mee te werken aan de innovatie van jouw dienstenpakket. Deze actie heeft echter de aandacht gevestigd op de voorhamer en niet op het werkelijke verhaal.

Calimero heeft weer geroepen: "Zij zijn groot en ik is klein, dat is niet eerlijk". De rest van de wereld gaat weer over tot de orde van de dag.