Dit was gisteren, op naar morgen

In 2006 schreef ik mijn eerste ‚life plan’ in het kielzog van een derde burn-out. Op aangeven van de psycholoog ging ik eens nadenken wat voor mij de kernwaarden in het leven waren en hoe die zich moesten vertalen naar verschillende levensterreinen. Het plan heeft goede dienst gedaan en het wordt zo langzamerhand tijd een nieuw ‚life plan’ op te stellen. Waarom? Bijna alle doelen zijn bereikt (één uitzondering, ik moet nog steeds afvallen ). Vooruitkijken begint met terugkijken, in dit geval terugkijken naar 2010, een jaar waarin ik zo te zien ‚zoekend’ was en het plan had een ‚open sabbatical’ te houden, voor mij -in retrospect- het teken dat het ‚life plan’ uit 2006 aan vervanging toe is. Wat is er het afgelopen jaar gebeurd?

Dit was gisteren, op naar morgen

In 2006 schreef ik mijn eerste ‚life plan’ in het kielzog van een derde burn-out. Op aangeven van de psycholoog ging ik eens nadenken wat voor mij de kernwaarden in het leven waren en hoe die zich moesten vertalen naar verschillende levensterreinen. Het plan heeft goede dienst gedaan en het wordt zo langzamerhand tijd een nieuw ‚life plan’ op te stellen. Waarom? Bijna alle doelen zijn bereikt (één uitzondering, ik moet nog steeds afvallen ). Vooruitkijken begint met terugkijken, in dit geval terugkijken naar 2010, een jaar waarin ik zo te zien ‚zoekend’ was en het plan had een ‚open sabbatical’ te houden, voor mij -in retrospect- het teken dat het ‚life plan’ uit 2006 aan vervanging toe is. Wat is er het afgelopen jaar gebeurd?

Afscheid van LPI Nederland

Een tijdje geleden heb ik al aangegeven een fors deel van mijn activiteiten in het ‘open wereldje’ af te bouwen. Mijn werk voor LPI Nedeerland bleef staan als één van de klussen die ik graag goed wilde aanpakken. Maar er kwam een flinke kink in de kabel.

Sinds december 2009 is de organisatie waarvoor ik werk bezig met overleven en strategisch heroriënteren. De afgelopen jaren zijn we sterk gegroeid en hebben we meerdere projecten voor Antillianen die de weg in de samenleving niet kunnen vinden op kunnen starten. Gedurende 2009 werd duidelijk dat het roer bij de (Rotterdamse) overheid om ging en dat onze projecten geen lang leven meer beschoren was. We zijn nu op het punt dat bijna 40% van ons budget is verdwenen.

Als lid van het managementteam en één van de architecten van de groei van de afgelopen 7 jaar is het best pittig een dergelijke ontmanteling door te moeten maken, maar er moet ook gekeken worden naar nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en nieuwe middelen. Een aantal projecten vallen nu onder mijn directe verantwoordelijkheid omdat ze de kans bieden op nieuwe groei, omdat ze werken met vernieuwende methodieken waar met belangstelling naar gekeken wordt. In de tussentijd is het een uitdaging het team betrokken en gemotiveerd houden, want zij zien hun collega’s afvloeien. Er moet over missie, visie en strategie worden nagedacht.

Mijn collega’s in het bestuur van LPI Nederland hebben zich begripsvol opgesteld, hebben me alle ruimte gegund om daar de prioriteit te leggen. Maar voor mezelf bleef het onbevredigende situatie. LPI Nederland heeft een ambitieuze agenda, een agenda waarmee LPI-certificering als dé basiskwalificatie voor Linux-systeembeheerders in de markt wordt erkend. De overeenkomst met ECABO is een prachtig begin, maar er moet nog heel wat werk worden verzet. En dan wringt het als ik daar geen concrete bijdrage aan kan leveren en het ook niet zeker is wanneer aan de huidige situatie bij mijn werkgeven een einde komt. Ik kan niet een bestuursplek innemen zonder daarbij mijn deel van het werk te kunnen nemen. Dat past niet bij me.

En dus heb ik mijn collega’s laten weten dat ik niet langer deel kan uitmaken van het bestuur van LPI Nederland. Natuurlijk blijf ik LPI Nederland volgen en hoop ik op termijn wel weer bij te kunnen dragen aan die ambitieuze agenda.

Afscheid van LPI Nederland

Een tijdje geleden heb ik al aangegeven een fors deel van mijn activiteiten in het ‘open wereldje’ af te bouwen. Mijn werk voor LPI Nedeerland bleef staan als één van de klussen die ik graag goed wilde aanpakken. Maar er kwam een flinke kink in de kabel.

Sinds december 2009 is de organisatie waarvoor ik werk bezig met overleven en strategisch heroriënteren. De afgelopen jaren zijn we sterk gegroeid en hebben we meerdere projecten voor Antillianen die de weg in de samenleving niet kunnen vinden op kunnen starten. Gedurende 2009 werd duidelijk dat het roer bij de (Rotterdamse) overheid om ging en dat onze projecten geen lang leven meer beschoren was. We zijn nu op het punt dat bijna 40% van ons budget is verdwenen.

Als lid van het managementteam en één van de architecten van de groei van de afgelopen 7 jaar is het best pittig een dergelijke ontmanteling door te moeten maken, maar er moet ook gekeken worden naar nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en nieuwe middelen. Een aantal projecten vallen nu onder mijn directe verantwoordelijkheid omdat ze de kans bieden op nieuwe groei, omdat ze werken met vernieuwende methodieken waar met belangstelling naar gekeken wordt. In de tussentijd is het een uitdaging het team betrokken en gemotiveerd houden, want zij zien hun collega’s afvloeien. Er moet over missie, visie en strategie worden nagedacht.

Mijn collega’s in het bestuur van LPI Nederland hebben zich begripsvol opgesteld, hebben me alle ruimte gegund om daar de prioriteit te leggen. Maar voor mezelf bleef het onbevredigende situatie. LPI Nederland heeft een ambitieuze agenda, een agenda waarmee LPI-certificering als dé basiskwalificatie voor Linux-systeembeheerders in de markt wordt erkend. De overeenkomst met ECABO is een prachtig begin, maar er moet nog heel wat werk worden verzet. En dan wringt het als ik daar geen concrete bijdrage aan kan leveren en het ook niet zeker is wanneer aan de huidige situatie bij mijn werkgeven een einde komt. Ik kan niet een bestuursplek innemen zonder daarbij mijn deel van het werk te kunnen nemen. Dat past niet bij me.

En dus heb ik mijn collega’s laten weten dat ik niet langer deel kan uitmaken van het bestuur van LPI Nederland. Natuurlijk blijf ik LPI Nederland volgen en hoop ik op termijn wel weer bij te kunnen dragen aan die ambitieuze agenda.

Oprichting LPI Nederland en wat ik daarmee te maken heb

De afgelopen twee jaar is door een aantal partijen hard gewerkt aan de oprichting van LPI Nederland. LPI staat voor Linux Professional Institute en dit instituut zorgt al weer tien jaar voor de certificering van Linux vaardigheden. Op de LinuxWorld Expo werd LPI Nederland voor het eerst publiekelijk gepresenteerd. Mijn bijdrage daarbij was het uitwerken van het persbericht en het interview met Klaus Behrla (LPI Central Europe) en Emiel Brok (AT Computing) op LinuxWorld. De volgende stap voor LPI Nederland is de officiële oprichting en installatie van het bestuur op 25 november aanstaande.

Deze week kwam het berichtje voorbij dat LPI Nederland nog op zoek was naar nieuwe bestuursleden en dat bericht heeft mij weer aan het denken gezet. Ik was al aan het broeden op mijn verdere inzet ten behoeve van vrije en open source in Nederland. Er ligt nog genoeg werk voor een kritische journalist/columnist en ik heb een aantal dossiers uitgezocht waar ik mij de komende periode in vast ga bijten. Noodzakelijkerwijs blijft dan nog steeds veel liggen, maar gelukkig zijn ook andere journalisten met kennis en deskundigheid rond het open domein aan het graven.

Daarnaast geef ik natuurlijk mijn presentaties en workshops, en zitten nieuwe boeken in de pijplijn. Maar ik wil toch meer doen dan dat. Het LPI gebeuren raakt bij mij de juiste snaar. Ik sta voor onafhankelijkheid, openheid en transparantie en de LPI certificering is opgezet vanuit een leveranciersonafhankelijkheid, ook in de Linux wereld. Mijns inziens is het niet goed als we de ene leveranciersspecifieke training en opleiding (lees: Windows) 1-op-1 vervangen door een andere (lees: Novell Suse of Red Hat). Het is ook belangrijk dat we in Nederland zo snel mogelijk ICT-ers opleiden en trainen met solide Linux vaardigheden. Natuurlijk, tallozen hebben deze vaardigheden al opgedaan, maar die vaardigheden moeten in veel gevallen nog worden gecertificeerd en inzichtelijk gemaakt voor de arbeidsmarkt. Wat ik ook wel heel prettig vind, is dat LPI Nederland een initiatief is van commerciële aanbieders van trainingen, van onderwijsinstellingen en de NLLGG. Dat is een mooie brede basis.

Na enig nadenken heb ik mij dan ook kandidaat gesteld voor het bestuur van LPI Nederland. Of dat ook zal leiden tot een daadwerkelijke benoeming ligt bij de leden van de stichting. Dit is dan gelijk een stukje disclosure. Als ik de komende periode over LPI schrijf dan weten jullie gelijk dat ik daar een positieve bias bij heb. Een stukje transparantie.

Oprichting LPI Nederland en wat ik daarmee te maken heb

De afgelopen twee jaar is door een aantal partijen hard gewerkt aan de oprichting van LPI Nederland. LPI staat voor Linux Professional Institute en dit instituut zorgt al weer tien jaar voor de certificering van Linux vaardigheden. Op de LinuxWorld Expo werd LPI Nederland voor het eerst publiekelijk gepresenteerd. Mijn bijdrage daarbij was het uitwerken van het persbericht en het interview met Klaus Behrla (LPI Central Europe) en Emiel Brok (AT Computing) op LinuxWorld. De volgende stap voor LPI Nederland is de officiële oprichting en installatie van het bestuur op 25 november aanstaande.

Deze week kwam het berichtje voorbij dat LPI Nederland nog op zoek was naar nieuwe bestuursleden en dat bericht heeft mij weer aan het denken gezet. Ik was al aan het broeden op mijn verdere inzet ten behoeve van vrije en open source in Nederland. Er ligt nog genoeg werk voor een kritische journalist/columnist en ik heb een aantal dossiers uitgezocht waar ik mij de komende periode in vast ga bijten. Noodzakelijkerwijs blijft dan nog steeds veel liggen, maar gelukkig zijn ook andere journalisten met kennis en deskundigheid rond het open domein aan het graven.

Daarnaast geef ik natuurlijk mijn presentaties en workshops, en zitten nieuwe boeken in de pijplijn. Maar ik wil toch meer doen dan dat. Het LPI gebeuren raakt bij mij de juiste snaar. Ik sta voor onafhankelijkheid, openheid en transparantie en de LPI certificering is opgezet vanuit een leveranciersonafhankelijkheid, ook in de Linux wereld. Mijns inziens is het niet goed als we de ene leveranciersspecifieke training en opleiding (lees: Windows) 1-op-1 vervangen door een andere (lees: Novell Suse of Red Hat). Het is ook belangrijk dat we in Nederland zo snel mogelijk ICT-ers opleiden en trainen met solide Linux vaardigheden. Natuurlijk, tallozen hebben deze vaardigheden al opgedaan, maar die vaardigheden moeten in veel gevallen nog worden gecertificeerd en inzichtelijk gemaakt voor de arbeidsmarkt. Wat ik ook wel heel prettig vind, is dat LPI Nederland een initiatief is van commerciële aanbieders van trainingen, van onderwijsinstellingen en de NLLGG. Dat is een mooie brede basis.

Na enig nadenken heb ik mij dan ook kandidaat gesteld voor het bestuur van LPI Nederland. Of dat ook zal leiden tot een daadwerkelijke benoeming ligt bij de leden van de stichting. Dit is dan gelijk een stukje disclosure. Als ik de komende periode over LPI schrijf dan weten jullie gelijk dat ik daar een positieve bias bij heb. Een stukje transparantie.